Category: Uncategorized

Now the website at http://www.stc.arts.chula.ac.th/ is down again after the server is out of order. Hopefully no data is lost, but we will know this in the next few days.

Temporary website of the Center for Ethics of Science and Technology can be accessed here.

The 8th Asian Bioethics Conference
Century Park Hotel, Bangkok, Thailand
March 19-23, 2007

http://www.stc.arts.chula.ac.th/ABC2007/

Soraj Hongladarom
Center for Ethics of Science and Technology and Department of Philosophy
Chulalongkorn University

The Eighth Asian Bioethics Conference (ABC2007), organized by the Center for Ethics of Science and Technology and the College of Public Health, Chulalongkorn University, was held at the Century Park hotel in Bangkok, Thailand from March 19 to 23, 2007. It was preceded by an international workshop on “Technology and Culture: Genetics and its Social and Ethical Implications in Asia and Europe,” which was held on March 17 and 18 at the nearby Ibis Siam Hotel. The workshop was supported by a grant from the Asia-Europe Workshop Series, Asia-Europe Foundation and the European Alliance for Asian Studies. Many participants in the workshop stayed on to take part in the 8th ABC also. The ABC2007 conference was one of the series of conferences organized on behalf of the Asian Bioethics Association (ABA), a professional group of scholars and scientists in diverse disciplines who agreed that Asian voices and Asian perspectives on the vast number of issues that surround biomedical ethics today were needed. Prof. Hyakudai Sakamoto, one of the founders of the Association, was well known for his view on “Asian bioethics,” namely a distinct species of bioethics that encapsulates Asian voice. One thing that distinguishes it from the more mainstream, Western bioethics is that Asian bioethics emphasizes the collective, communitarian value system as opposed to the more individualistic one found in the West. However, after its foundation in 1997, the orientation of the Asian Bioethics Association has become broader, and now it includes all perspectives. The Association then functions more as a holding organization that allow diverse viewpoints and ideas to flourish rather than something with fixed agenda.

Nonetheless, the majority of the conference presenters still hailed from Asia, and understandably viewpoints and insights based on the traditional beliefs and religions played a large part in the conference. A look at the conference program shows that all major regions in Asia was represented. This includes the Middle East (or to put it in a less popular term, Western Asia), Central Asia, South Asia, South-east Asia, and the Far East. What is perhaps a rather rare event was that presenters from both Israel and the Arabic countries (one came from Jordan, another from Saudi Arabia, and one from Israel) came to this conference, something that does not happen often. A large number came from the Indian subcontinent. Many also came from mainland China and Taiwan, which was also another encouraging situation. At this conference a large number of presenters from poorer countries in the Indian subcontinent and elsewhere were able to come because of the generous grant from the Wellcome Trust and the World Health Organization, and here I would like to acknowledge with gratitude their contribution here.

The conference was not the sole prerogative of Asians by any means, however. We had a large contingent from other continents, most notably Europe and Oceania. Some participants came from as far away as the United States and Canada, and there was one participant from Kenya, who was the only one from Africa at the conference. The conference was also supported by the UNESCO, whose regional office in Bangkok is the largest one outside of their main headquarter in Paris. Many participants already had ties with the UNESCO, and in fact the conference also doubled as the Second UNESCO Bangkok Bioethics Roundtable, which was organized by Darryl Macer, Regional Advisor on Sciences and Human Sciences in Asia and Pacific, UNESCO.

In all more than 200 participants came to attend the conference, and more than 120 papers were presented. Since the ABA had a policy of no parallel sessions at the conference, the conference had then to spread to five full days, with 24 or more papers presented each day. This limited the time each paper could be presented to only fifteen minutes. Nonetheless, the presenters did very well considering the limited amount of time they had; the points were generally made clearly and succinctly, and toward the wrapping up session on Friday afternoon there were quite a large number of exhausted conference “survivors” who sticked to the event until the very end to congratulate each other and to witness the conclusion and the announcement that the next ABC would be held in Yokjakarta, Indonesia in 2008.

The Opening Panel

Due to the large number of papers, it is impossible to summarize all the papers delivered at the conference, so the following will only be a series of snapshots and impressions that I got from the conference. The conference opened in the morning of March 19 with a panel of dignitaries consisting of the Thai Minister of Science and Technology, Prof. Yongyuth Yuthavong, himself an accomplished biochemist who had worked in development of antimalarial drugs. The other panellists were the President of Chulalongkorn University, Prof. Darryl Macer, Prof. Hyakudai Sakamoto, the Founder of the ABA, and Prof. Jayapaul Azariah, current President of the ABA and Prof. Leonardo de Castro from the University of the Philippines. After the welcoming address given by Prof. Suchada on behalf of the host university, Prof. Yongyuth then presented a clear overview of the necessity of ethical considerations in the conduct of science and technology, especially on good governance of science and technology. The Minister emphasized voluntary codes of conduct for scientists, such as the 1973 voluntary moratorium on genetic engineering. Jayapaul Azariah talked about the need for ethical considerations in the face of the current global environmental and ensuring political crises. Two panellists discussed the issue of what is distinctively Asian about Asian bioethics. The main question was whether there is even such a thing as Asian bioethics, or merely bioethical studies and deliberations conducted in Asia. Hyakudai Sakamoto defended his earlier view that there was a distinct Asian character that should be incorporated to bioethics. He admitted that his style of Asian bioethics may have been limited only to Japanese, or at most Far-eastern Asian cultural milieu. Leonardo de Castro, in what could be regarded as a keynote talk of the conference, took up on this theme and outlined four majar challenges that were facing bioethicists and other scientists today. There are challenges of identity, of growing together, of the unknown and of democratization. Though he did not give a specific answer of the thorny question of the identity of Asian bioethics, he did touch upon a set of crucial questions that need to be carefully deliberated. Take the challenges of identity for example. The force of globalization does not limit itself to the economy only, but it has made itself clearly felt in other areas, especially in culture. Asian bioethics, as a system of deliberation of issues arising from advances in life sciences and biotechnology that is informed by Asian traditional beliefs, thus is facing a challenge, not of losing its putative identity (that much is still being contended), but how to find a right balance between one’s own traditional belief system that defines one’s cultural identity and the need for opening up and communicating with the whole world. This is one serious issue that is raised often at the conference and will certainly be a topic of many other conferences to come.

Religious and Cultural Perspectives

It is understandable that a conference on “Asian bioethics” did have a lot of papers dealing with religious perspectives on a variety of bioethical issues. Among the religions most represented at the conference were Buddhism (after all, 95 percent of the Thai population are Buddhists), Islam, and Confucianism. There were panels devoted specifically to each of these main religious traditions. Susantha Goonatilake from Sri Lanka opened the panel on Buddhist bioethics with an argument that the Buddhist conception of “Non-Self” should be a foundation of the new bioethics. Due to the advances in life sciences and biotechnology, to the effect that what has hitherto constituted the human mind and human body is continually being made ambiguous through wilful manipulations of the body, the mind and their interactions. Goonatilake contended that the Buddhist theory of Non-Self, which does not posit the existence of an eternal soul or any substantive entity that functions as the individual self, is in a better position that the theories available in the West. Moving from metaphysics to epistemology, Somparn Promta from Chulalongkorn University continued by asking what should be made known and what should not according to Buddhism. Taking a liberal position, Somparn argued that Buddhism did not have any qualms in principle against issues such as reproductive cloning or human enhancements. So long as no harm is done to anybody through these technological activities, Buddhism has nothing against them. In the end, he concluded that what should be made known in biomedical sciences was how to reduce or abolish pain and sickness, and what should not be made known, or what is not necessary to know, was the mere extension of human life without any prospect of meaning attached to it. Somparn asked what was the point in living a few years longer when these longer years consisted of boredom or just plain nothing.

Somparn’s and Goonatilake’s papers are attempts to base theoretical undertaking on Buddhist insights and thus theirs sound rather abstract and difficult. However, Suntaree Chaisumritchoke, a pharmacist professor from Chulalongkorn, presented a Buddhist model on consumer protection, which could readily be translated to public policy and real world action. She criticized the contemporary model of consumer protection in health care and drug regulatory systems. What was wrong with these models, according to her, was that they were based on the assumption of selfish desires. Advertisements of pharmaceutical products typically stimulated the feelings of greed and desire, emotions that are clearly negative according to Buddhism. The greed and desire engendered by the advertisements thus feed into how the regulatory system is implemented, resulting in the regulatory system being weakened and undermined. A way out, proposed Suntaree, was a Buddhist model that did not stress these negative emotions, but put emphasis on sharing, compassion and altruism. Hence Suntaree was calling for nothing short of a total revamping of the pharmaceutical industry and regulatory system whereby compassion and altruism become the leading principles rather than the profit motives based on selfish desires. It remains to be seen how this will turn out in concrete practices. Certainly this is a topic well worth pursuing further. Supposing that altruism and compassion and the spirit of sharing actually become the basic assumption of the drug industry, what would be the industry look like and how will the complex interaction between the industry, the medical profession, the patient and the society overall turn out to be like?

Apart from papers on the Buddhist perspectives, there are also other significant number of papers on the Islamic and Confucian perspectives. Bagher Larijani and Farzaneh Zahedi presented a paper on the Islamic view on cloning and stem cell research. According to them most theological perspectives consider the human fetus to be a human being in some form; however, there is a substantial debate on whether human dignity should be accorded to the fetus or not, or to what extent. In Islam, the embryo has the right to life even after its first day after conception. However, the process of ensoulment, based on the opinions of the majority of Muslim scholars, actually takes place toward the end of the fourth month. Thus the authors concluded that stem cell research on the embryo might be acceptable before that time. They also told the audience that their country, Iran, is one of the first countries to permit and to have produced human embryonic stem cells.

Another Iranian presenter, Heday Shadi, mentioned four principles of bioethics from the Islamic perspective. These principles are well known–autonomy, justice beneficence and non-maleficence. Shadi argued that the moral principle on which these four principles is based was agreeable to Islam. However, Islam emphasizes absolute obedience to God and this obedience is bound to shape up the four principles, especially in how they are applied and specified. The difference from the Western viewpoint seems to be that the Islamic perspective puts more emphasis on beneficence, sometimes over individual autonomy.

Traveling east from Iran to the Far East, we found that a large contingent came from Taiwan, and in fact a meeting of the Taiwanese Association for Bioethics was held in conjunction with the conference here. Predictably a large number of papers were on the Confucian perspective. Shui-chuen Lee from National Central University talked about justice and health in the Confucian paradigm. The idea was that the Confucian emphasis on the family and society is bound to play a significant role in the theoretical deliberation on justice in health care, as well as how this is translated into actual practice. Lee pointed out a family-based health care system where each family member helped each other by pooling their funds together and when a family member gets sick he or she draws from the central family fund. Lee argued that this sharing of family medical accounts provides a better incentive to familial solidarity, a key Confucian concept. Lee’s account here thus provides a middle ground between the public system favored by the socialist ideal, and the typically Western individualistic system where each individual is on his or her own. It thus avoides the pitfalls of both systems. However, Lee did not mention what would have to be done in the case where an individual is not on an agreeable terms with her family members, or where an individual cannot depend on her family for support. Another interesting paper is on the Confucian conception of genetic privacy by Yen-Ling Kuo. Kuo argued that the individualistic account favored by biobanks in Western countries was inadequate because in the end group information would be needed for the biobanks to fulfill their objectives. Kuo thus mentioned the emerging concept of “group privacy” that has gained ground in recent years, especially concerning privacy of genetic information of populations. According to the Confucian view, the family is the smallest unit on which privacy is based. That is, the privacy is not taken to be that of an individual, but that of a family or a group. Kuo believed that this way of looking at things is more effective than the standard individualist one.

Conclusion

It is actually not possible to report on the more than 120 papers that were presented during the 8th Asian Bioethics Conference. What I have mentioned are only a very few papers dealing with religious and cultural perspectives, which perhaps formed the main point of the conference. During the five days, many participants got to know each other and did a lot of networking. Apart from the exhausting program, the organizers did find time to organize a cultural performance. The performers were none other than the volunteering conference participants themselves. Many came up to the stage singing their national songs, or performed cultural shows in their traditional costumes. Everybody had really a good time. Many participants are indeed looking forward to the 9th Asian Bioethics Conference in Indonesia next year (For more information, please contact the secretary of the executive board of the ABA, Darryl Macer at d.macer@unescobkk.org).

(I would like to thank Prof. David Gurwitz for introducing me to the Wellcome Trust, which resulted in the Trust provided a generous grant which made it possible for many participants from the developing countries to travel to Bangkok for the conference.)

บันทึกจากฟิลาเดลเฟีย (ต่อ)

ในขณะที่เขียนนี้กำลังอยู่ในเครื่องบินเดินทางจากดีทรอยท์มาที่โตเกียว ตอนขึ้นเครื่องที่ฟิลาเดลเฟียมีปัญหานิดหน่อย คือร้านขายต้ํวไปเขียนว่าวันกลับเป็นวันที่ 7 กรกฎา ไม่ใช่ 7 มิถุนา เราเองก็ไม่ได้สังเกต ปรากฏว่าโชคดีมีที่นั่งตลอดเส้นทางกลับบ้านในวันนี้ (7 มิถุนา) ไม่งั้นแย่แน่ๆ

นอกจากบเปเปอร์ของ Stephanie Brown แล้วก็มีอีกสองเปเปอร์ ได้แก่ของ Doug Olson กับอีกคนหนึ่งจำชื่อไม่ได้ Olson เป็นนักสาธารณสุขศาสตร์ที่ UC Berkeley ทำเกี่ยวกับบทบาทของการให้หรือการบริจาค ในฐานะที่เป็นตัวแปรหลักของการมีสุขภาพดีของประชากร น่าสนใจมากๆ เอาไว้จะหา reference มาลงในนี้ ส่วนอีกคนหนึ่งที่จำชื่อไม่ได้เป็นนักชีววิทยา บทความของเขาเป็นการศึกษาเกี่ยวกับบทบาทของกลุ่มประชากรที่ทำความดี กับการอยู่รอดหรือประสบความสำเร็จในฐานะประชาการทางชีววิทยา โดยถามว่ามีตัวแปรอะไรบ้างที่ควบคุมความสำเร็จนั้นๆ เหตุที่มีคำถามเช่นนี้ก็เพราะว่า ในหลายกรณีเรามักพบว่าคนที่ทำความดีมักจะไม่ประสบความสำเร็จ เช่น เรามีคำพูดว่าคนดีมักตายเร็ว หรือคนดีมักถูกเอารัดเอาเปรียบ โจทย์ของนักชีววิทยาคนนี้อยู่ที่ว่า ในสภาพแวดล้อมแบบไหนที่คนดีจะประสบความสำเร็จ (ความสำเร็จในสายตาของนักชีววิทยาวิวัฒนาการ หมายถึงการที่ประชาการสามารถอยู่รอด สืบพันธุ์ออกลูกหลานต่อไปอีกได้) คำถามของเขาที่เขาชอบยกมาให้นักศึกษาตอบก็คือว่า หากมีคนติดเกาะร้างอยู่สองคน คนหนึ่งเป็นคนดี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ฯลฯ ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นคนเลวสุดๆ โหดร้าย เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ ถามว่าใครจะอยู่รอด? คำตอบก็ไม่เป็นที่สงสัย เพราะคนเลวจะฆ่าคนดีตายเสียตั้งแต่ต้น อีกโจทย์หนึ่งถามว่า หากมีเกาะอยู่สองเกาะ เกาะหนึ่งมีคนเลวอยุ่ด้วยกันจำนวนหนึ่ง และมีแต่คนเลวเท่านั้น ส่วนอีกเกาะหนึ่งมีแต่คนดีอยู่ด้วยกันเป็นจำนวนเท่าๆกัน ถามว่าเกาะไหนจะเจริญรุ่งเรืองมากกว่ากัน คำตอบก็ชัดเจนเช่นเดียวกันว่า เกาะที่มีคนดีอยู่จะเจริญรุ่งเรือง เพราะคนดีจะช่วยกันทำงาน แบ่งปันซึ่งกันและกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ทำให้ทั้งเกาะเจริญ ส่วนเกาะของคนเลว เป็นไปได้ว่าจะไม่มีใครเหลือเลยในเวลาไม่นาน เพราะฆ่ากันเองหมด ที่เหลืออยู่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะมีอยู่คนเดียว
ทีนี้มีอีกคำถามหนึ่ง ถามว่า หากมีคนเลวหนึ่งคน แอบพายเรือไปที่เกาะคนดี แล้วจะเกิดอะไรขึ้น? ปรากฏว่าปัญหานี้ยากเกินกว่าจะตอบง่ายๆได้ ผู้บรรยายก็เลยค้างเอาไว้เป็นปริศนาเสียอย่างนั้น ข้อสรุปของตัวอย่างก็คือว่า การเป็นคนดีมีผลดีต่อกลุ่มของประชากร แม้ว่าอาจจะไม่มีผลดีแก่ประชากรผู้เป็นคนดีแต่ละคน แต่การเป็นคนเลวอาจมีผลดีต่อประชากรหนึ่งคนในระยะสั้น แต่ไม่เป็นผลดีในระยะยาว นอกจากนี้เขาก็ยกอีกตัวอย่างหนึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเลี้ยงไก่ คำถามมีอยู่ว่า หากจะปรับปรุงพันธุ์ไก่ออกไข่ วิธีใดจะดีกว่ากัน ระหว่างเอาแม่ไก่ที่ออกไข่เก่งที่สุดในแต่ละเล้ามาเลี้ยงร่วมกัน หรือว่าเเลือกอาไก่เล้าที่มีค่าเฉลี่ยออกไข่ดีที่สุดออกมา คำตอบก็คือว่าไก่ที่เลือกเอามาจากแต่ละเล้าที่เป็นตัวที่เก่งที่สุดในเล้าของตัวเองนั้น เมื่อเอามาเลี้ยงรวมกัน กลับจิกกันเองจนขนหลุดหมดทั้งตัว ทั้งเล้าตายไปเกือบหมดเหลืออยู่แค่สามตัว ซึ่งแต่ละตัวก็ไม่ค่อยจะมีขนเหลืออยู่แล้ว ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่า แม่ไก่ที่ออกไข่เก่งที่สุดในแต่ละเล้านั้น ออกได้มากเพราะไปจิกตัวอื่นๆบังคับไม่ให้ตัวอื่นๆออกไข่ให้ได้เท่ากับตัวเอง ดังนั้นแม่ไก่ที่ออกไข่เก่งที่สุดในเล้า จึงเป็นตัวที่ก้าวร้าวที่สุด เมื่อเอาแม่ไก่ก้าวร้าวแบบนี้มาอยู่รวมกัน ก็เลยจิกกันใหญ่ ผลที่ได้จึงเป็นตรงกันข้าม แทนที่แม่ไก่แต่ละตัวจะออกไข่ทำให้เล้าที่เลือกไก่เหล่านี้มามีผลผลิตโดยรวมสูงขึ้น กลับเป็นตรงกันข้าม ส่วนไก่ที่เลือกมาทั้งกลุ่มนั้น ปรากฏว่าออกไข่ได้ดี สุขภาพแข็งแรง ซึ่งสรุปได้ว่าการเป็นคนดีหรือการเอื้อเฟื้อให้แก่กลุ่มนั้น ให้ผลดีแก่ทั้งกลุ่มโดยรวม
บทความที่เสนอในงานที่นอกจากนี้ก็มี เรื่องเกี่ยวกับมโนทัศน์ transdisciplinarity ในตอนแรกไม่รู้จะแปลยังไง ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ เอาเป็นว่าคำๆนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการสร้างวิชาการที่รวมเอาแนวคิดหรือผลการศึกษาของวิชาการสาขาต่างๆเข้าด้วยกัน โดยไม่คำนึงถึงความเป็นศาสตร์หรือวิชาการสาขาที่มารวมกัน โดยถือเป็นการเกิดใหม่ของวิชาการแขนงใหม่จากการรวมตัวกันของวิชาการที่มารวมกันนั้นๆ คำๆนี้ต่างจาก interdisciplinarity ที่หมายถึงการทำงานร่วมกันของวิชาการสาขาต่างๆเท่านั้น เนื่องจากการประชุมครั้งนี้เน้นหนักที่ transdisciplinarity จึงมีหลายบทความที่เสนอทฤษฎีที่อธิบายว่าการศึกษาแบบ transdisciplinary เป็นไปได้อย่างไร

บันทึกจากฟิลาเดลเฟีย

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะอยู่ที่ฟิลาเดลเฟียหลังจากที่เดินทางมาประชุมตั้งแต่คืนวันเสาร์ พรุ่งนี้ (วันพฤหัส) ก็จะเดินทางกลับกรุงเทพแล้ว การประชุมครั้งนี้เป็นการประชุมประจำปีของ Metanexus Institute (www.metanexus.net/conference2007/) ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหากำไรที่มุ่งส่งเสริมสนับสนุนการศึกษาวิจับทางด้านวิทยาศาสตร์และศาสนา เหตุที่มาครั้งนี้ก็เพราะว่า องค์กร Metanexus เชิญมาเนื่องจากกลุ่มสนทนาพระพุทธศาสนาวิทยาศาสตร์พันดาราได้รับการสนับสนุนจากองค์กรนี้ ซึ่งเป็นประโยชน์มากเพราะเป็นการส่งเสริมการศึกษาและการสนทนาแลกเปลี่ยน เกี่ยวกับพระพุทธศาสนาและวิทยาศาสตร์ในด้านต่างๆ ปีนี้ก็เป็นปีที่สามของโครงการแล้ว ซึ่งเป็นปีสุดท้าย

ในวันเสาร์ (2 มิ.ย.) มาถึงฟิลาเดลเฟียช้าไปหน่อย เพราะเครื่องบินดีเลย์เนื่องจากฝนตกหนักที่ดีทรอยต์ ก็เลยพลาดฟังการบรรยาย keynote ของ Philip Clayton เกี่ยวกับ “Disciplining the Transdisciplinarity” อย่างไรก็ตาม ทาง Metanexus ก็ได้อัพโหลดการบรรยายนี้บน iTunes แล้ว (เปิดโปรแกรม iTunes แล้วพิมพ์ “metanexus” ที่ช่อง search) Philip Clayton เป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียงมากเกี่ยวกับศาสนากับวิทยาศาสตร์ เสียดายพอสมควรที่ไม่ได้ฟัง แต่ว่างๆก็จะดาวน์โหลดการบรรยายจาก iTunes

การประชุมนี้มีหัวข้อว่า “Transdisciplinarity and the Unity of Knowledge: Beyond the Science and Religion Dialogue” ซึ่งไม่รู้จะแปลเป็นไทยว่าอย่างไร โดยเฉพาะคำว่า transdisciplinarity ในวันอาทิตย์ (3 มิถุนายน) ได้รับเชิญจาก Erika Vinskie ซึ่งเป็น staff คนหนึ่งของ Metanexus ให้ขึ้นไปอ่านบทสวดจากพระพุทธศาสนาในรายการ interfaith readings and reflections ซึ่งเป็นรายการแรกของเช้าวันอาทิตย์ รายการนี้เป็นประเพณีของ Metanexus ซึ่งจัดมาทุกปี เราเลือกอ่านจากบทที่สามของ “วิถีชีวิตของพระโพธิสัตว์” ของท่านศานติเทวะ ซึ่งเหมาะกับบรรยากาศในงานมาก เพราะเน้นที่สันติภาพของโลก และความเมตตากรุณา ในรายการมีร้องเพลงเกี่ยวกับความรักความกรุณาด้วย ประทับใจจนน้ำตาเกือบไหล คิดว่าถ้าเกิดเป็นชาวคริสต์ ก็คงเป็นชาวคริสต์ที่เคร่งครัด รักพระเจ้าเหมือนๆกับที่เป็นชาวพุทธอยู่ตอนนี้

โปรแกรมสำคัญในวันอาทิตย์มีงานเปิดตัวหนังสือเรื่อง Why Good Things Happen to Good People ของ Stephen Post จาก Case Western Reserve University โอไฮโอ ประเด็นหลักของหนังสือเล่มนี้อยู่ที่ว่า Post ได้รวบรวมงานวิจัยทาง empirical ไว้จำนวนมาก ที่แสดงว่าการเป็นผู้มีใจดีเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้แก่ผู้อื่น รวมทั้งการให้การบริจาคสิ่งต่างๆให้แก่คนอื่นจริงๆ ก่อให้เกิดผลดีมากๆแก่ตัวผู้ให้เอง เช่น อายุยืนยาวมากกว่า อัตราการเสียชีวิตจากโรคเช่นโรคหัวใจ เส้นเลือดในสมองตีบ ฯลฯ น้อยกว่าคนที่ไม่ให้ทานแก่คนอื่นอย่างมีนัยสำคัญเห็นได้ชัด Stephanie Brown ซึ่งร่วมทีมวิจัยกับ Post เป็นหมอ internal medicine ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน แอนอาร์เบอร์ รายงานว่า ผู้ที่ให้สิ่งต่างๆ หรือให้แรงงานด้วยการเป็นอาสาสมัครในกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ มีอัตราอายุยืนยาว กับเป็นโรคต่างๆน้อยกว่าคนที่ไม่ได้ให้ และที่สำคัญก็คือมีอัตราสูงกว่าผู้ที่รับบริจาคด้วย ซึ่งน่าสนใจมาก คงจะต้องชวนใครๆที่สนใจในเมืองไทย ให้ทำวิจัยทำนองนี้ เพื่อดูว่าในบริบทของไทยเป็นแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า

ที่น่าสังเกตก็คือว่า Post กับทีมงานทำงานภายใต้บริบทของความรักแบบในศาสนาคริสต์ หรือในประเพณีความคิดแบบกรีกที่เรียกว่า “agape” ซึ่งแปลว่า ความรักของที่มีต่อเพื่อนมนุษย์อย่างไม่มีประมาณ” หรือ “ความรักที่ไม่มีตัวตนของผู้รักมาเกี่ยวข้อง” ซึ่งตรงกับความเมตตากรุณาของพระพุทธศาสนามาก เรื่องนี้ก็เข้าใจได้เพราะทุกคนในทีมงานของ Post เป็นชาวคริสต์ทั้งสิ้น ซึ่งก็ยิ่งทำให้น่าสนใจมากขึ้นว่า ในบริบทของสังคมพุทธแบบเมืองไทย ผลของการวิจัยแบบนี้จะเป็นอย่างไร

FREEDOM AGAINST CENSORSHIP THAILAND (FACT)
MASS MOBILISATION
1pm, Saturday, June 9, 2007
Pantip Plaza, Petchburi Road

กลุ่มเสรีภาพต่อต้านการเซ็นเซอร์แห่งประเทศไทย (Freedom Against Censorship
Thailand หรือ FACT) ประกาศเคลื่อนไหวต่อต้านการเซ็นเซอร์อินเทอร์เน็ต ณ
ศูนย์การค้าพันทิพ พลาซ่า ถนนเพชรบุรี เวลา 13.00 น. วันเสาร์ที่ 9 มิถุนายน
2550

มีที่ไหนที่จะปลดปล่อยอินเทอร์เน็ตได้ดีเท่ากับศูนย์คอมพิวเตอร์ชั้นนำของประเทศ!
FACT จะแจกจ่ายฟรีซีดีที่เต็มไปด้วยโปรแกรมหลบเลี่ยงการปิดกั้น
พร็อกซี่เซิร์ฟเวอร์นินิรนาม (anonymous proxy servers)
และรายชื่อเว็บไซต์ที่ถูกกระทรวงไอซีทีปิดกั้น (บล็อกลิสต์)
“เอาชนะกองเซ็นเซอร์ เปิดบล็อกไอซีที!” ดูว่ารัฐไม่อยากให้คุณรู้อะไรบ้าง!

อารยะแข็งขืนครั้งนี้ของ FACT ถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายภายใต้ พ.ร.บ.
ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์หรือไม่? เราจะถูกตำรวจจับหรือเปล่า
…หรือเราแค่จะสนุกกันกับการเสริมสร้างจิตสำนึกของสาธารณะให้รับรู้เรื่องนี้มากขึ้น?
(คุณไม่รู้หรอก จนกว่าคุณจะมาดูด้วยตาของคุณเอง!) เราแจกซีดีฟรี! เสื้อยืด!
โปสเตอร์! สติ๊กเกอร์!

มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประชาธิปไตยเดินได้! “ถ้าคุณต้องการเสรีภาพ
คุณก็ต้องทำตัวให้เป็นอิสระเสรีก่อน…”

หวังว่าเราจะเจอกัน!

ไม่ประนีประนอม! ไม่ยอมรับการเซ็นเซอร์!

Freedom Against Censorship Thailand (FACT) announces a mass mob-ilisation at
Pantip Plaza, Petchburi Road, at 1 pm on Saturday, June 9, 2007.

Where better to FREE THE INTERNET than Thailand’s premier computer venue!
FACT will be handing out our new free CD of circumvention software,
anonymous proxy servers and MICT’s secret blocklists, “BEAT THE
CENSORS–UNBLOCK ICT!” See what they don’t want you to see!

Is FACT’s disk nonviolent civil disobedience under the new Cybercrime Act?
Will be be arrested…or will we just have some fun and raise public
consciousness? (You won’t know unless you come and find out for yourself!)
FREE CDs! T-SHIRTS! POSTERS! STICKERS!

PARTICIPATE IN DEMOCRACY IN ACTION! “If you want freedom, first be free…”

Be there or be square!

NO COMPROMISE! NO CENSORSHIP!

__________________________________________________
Freedom Against Censorship Thailand (FACT) announces a MASS MOB-ilisation at
Pantip Plaza, Petchburi Road, at 1 pm on Saturday, June 9, 2007.

Where better to FREE THE INTERNET than Thailand’s premier computer venue!
FACT will be handing out our new free CD of circumvention software,
anonymous proxy servers and MICT’s secret blocklists, “BEAT THE
CENSORS–UNBLOCK ICT!” See what they don’t want you to see!

Is FACT’s disk nonviolent civil disobedience under the new Cybercrime Act?
Will be be arrested…or will we just have some fun and raise public
consciousness? (You won’t know unless you come and find out for yourself!)
FREE CDs! T-SHIRTS! POSTERS! STICKERS!

PARTICIPATE IN DEMOCRACY IN ACTION! “If you want freedom, first be free…”

Be there or be square!

NO COMPROMISE! NO CENSORSHIP!

—
Website / เว็บไซต์:
http://facthai.wordpress.com/
Petition / คำร้อง :
http://thailand.ahrchk.net/fact_petition/

ไม่ประนีประนอม!
NO CENSORSHIP!
NO COMPROMISE!

Contact details / ติดต่อ :
CJ Hinke (English)
email: facthai@gmail.com
tel. 07-976-1880
Supinya Klangnarong สุภิญญา กลางณรงค์
(ภาษาไทย)
email: freemediafreepeople@gmail.com
โทร 086-788-9322

It seems that all websites at blogspot.com can’t be accessed from my home. So this is a test.

โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์
ศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ปัญหาการบังคับใช้สิทธิโดยรัฐ (compulsory licensing) หรือซีแอลของยาหลายตัว ซึ่งกระทรวงสาธารณสุขประกาศออกไป ได้ก่อให้เกิดผลกระทบอย่างกว้างขวาง และได้กลายเป็นเหตุการณ์สำคัญระดับโลกหลายฝ่ายต่างก็ให้ความสนใจ และเป็นอีกครั้งหนึ่ง (นอกจากกรณีปิดเว็บไซต์ยูทูบ) ที่ประเทศไทยอยู่ในจอเรดาร์ของชาวโลก ในกรณีนี้ ทั่วโลกต่างก็จับตามองอยู่ว่า คุ่กรณีทั้งสองฝ่ายอันได้แก่กระทรวงสาธารณสุขกับบริษัทยายักษ์ใหญ่ของสหรัฐ-ยุโรปนั้น ฝ่ายใดจะกระพริบตาก่อนกัน
หากจะสรุปเรื่องนี้ให้ได้ในเนื้อที่ของบทความ ก็พอจะได้ว่า การใช้สิทธิโดยรัฐนั้นเป็นมาตรการที่กฎระเบียบระหว่างประเทศสามารถยอมให้ทำได้ โดยให้รัฐบาลของประเทศที่จะใช้สิทธิดังกล่าว เป็นผู้มีอำนาจออกประกาศใช้สิทธินี้ อย่างไรก็ตาม การประกาศนี้ก็จะต้องมีเงื่อนไขบางประการ เช่นจะต้องเป็นเหตุการณ์ที่เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะทำให้รัฐบาลที่เกี่ยวข้อง จำเป็นต้องออกประกาศบังคับเพื่อประโยชน์ของการดูแลสุขภาพของผู้คนประเทศของตน นอกจากนี้ก็ยังต้องจ่ายค่าสิทธิบัตรจำนวนหนึ่งให้แก่เจ้าของสิทธิบัตร และที่สำคัญก็คือต้องมีการเจรจาที่โปร่งใสกับผู้ผลิตยาเจ้าของสิทธิบัตรเพื่อหาราคายาที่เหมาะสมอีกด้วย (voluntary licensing)
ในบทความนี้เราจะไม่ลงไปสืบสาวในข้อเท็จจริงว่า การประกาศบังคับใช้สิทธิโดยรัฐของกระทรวงสาธารณสุขได้ดำเนินการตามขั้นตอนที่ระบุไว้ใน Declaration on the TRIPS Agreement and Public Health (ดูได้ที่ http://www.wto.org/English/thewto_e/minist_e/min01_e/mindecl_trips_e.htm) ประการใดหรือไม่ เพราะยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ระหว่างกระทรวงกับบริษัทยา แต่เราจะมาดูกันว่า ในการแก้ปัญหาของกระทรวงสาธารณสุขนั้น ยังมีช่องทางอื่นที่เหมาะสมมากกว่าการประกาศเช่นนี้หรือไม่ ซึ่งหากมีแล้ว กระทรวงฯก็สามารถจะบรรลุถึงเป้าหมายในการดูแลสุขภาพของผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับยาเหล่านี้ และก่อไม่ก่อให้เกิดความขัดแย้งอันเป็นจุดสนใจไปทั่วโลกอยู่ในขณะนี้
หนทางหนึ่งที่ทำได้ก็คือการเจรจากับบริษัทยาเพื่อขอ voluntary licensing หรือการใช้สิทธิตามสิทธิบัตร (ไม่ใช่เหนือสิทธิบัตร) แต่ในขณะนี้ขั้นตอนนี้ได้ผ่านพ้นไปแล้ว เราจึงต้องมองหามาตรการอื่น จุดหมายของเรื่องนี้ก็คือว่า สถานการณ์ที่เป็นอยู่เวลานี้เป็นการเผชิญหน้าโดยตรงระหว่างกระทรวงฯกับบริษัทยา และตัวแทนเช่น usaforinnovation.org ซึ่งหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็เชื่อได้ว่าไม่เป็นผลดีแก่ประเทศไทยในระยะยาว
จากการสังเกตสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้ เชื่อได้ว่า คงไม่มีฝ่ายใดยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่ายหนึ่งแน่นอน เพราะต่างฝ่ายต่างก็เชื่อมั่นในความถูกต้องของตน ฝ่ายกระทรวงฯเชื่อว่า สิ่งที่ตนทำไปเป็นมาตรการที่จำเป็นในการดูแลสุขภาพของผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับยาเหล่านี้ และบริษัทยาข้ามชาติเป็นฝ่ายเอาแต่ได้ ไม่คำนึงถึงชีวิตของผู้ป่วยตาดำๆ แต่ฝ่าย usaforinnovation.org ก็อ้างว่า การประกาศซีแอลของไทยเป็นการทำไปโดยหวังผลประโยชน์ส่วนตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นการหากำไรให้แก่องค์การเภสัชกรรม การกล่าวหากันไปมาเช่นนี้ไม่ก่อประโยชน์แก่ฝ่ายใด ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายบริษัทยาหรือกระทรวง ดังนั้นปัญหาก็คือว่า มีทางออกที่จะให้ทุกฝ่ายพอใจหรือไม่
เนื่องจากข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่เป็นกลางและไม่ได้มาจากฝ่ายที่มีส่วนได้เสียนั้น หาได้ยาก เราจึงจำเป็นต้องเริ่มจากภาพรวมที่เป็นที่รับรู้กันทั่วไป ข้อแรกก็คือว่า กระทรวงสาธารณสุขหรือรัฐบาลไทยได้ทำทุกอย่างในอำนาจของตนเอง เพื่อหลีกเลี่ยงการประกาศซีแอลหรือไม่ จากที่สังเกตดูจากภายนอกดูราวกับว่า กระทรวงฯยังไม่ได้ทำทุกทางที่ทำได้ ประการแรก รัฐบาลสามารถเพิ่มงบประมาณเพื่อให้สามารถจ่ายราคายาที่จำเป็นเหล่านี้ได้ นอกจากนี้ยังควรจะมีมาตรการป้องกันผู้คนไม่ให้เป็นโรคติดต่อเช่นเอดส์ที่มีประสิทธิภาพ และควรทุ่มงบประมาณในด้านการป้องกันโรคให้มากกว่าที่เป็นอยู่ ทั้งนี้เพื่อมิให้ต้องมีผู้ป่วยโรคเอดส์หรือโรคอื่นๆให้มาเป็นภาระ จากข้อมูลของกระทรวงสาธารณสุขเอง บอกว่าจำนวนผู้ป่วยเอดส์ที่ได้รับยามีจำนวนน้อยกว่าผู้ป่วยทั้งหมดอยู่มาก ซึ่งหากเป็นเช่นนี้ ก็แสดงว่า หากยาที่ผู้ป่วยเหล่านี้รับอยู่เป็นยาราคาถูกหลังจากผ่านซีแอล ก็แปลว่าแม้จะเป็นยาราคาถูกก็ยังครอบคลุมผู้ป่วยไม่ได้หมด แต่หากเป็นยาตามสิทธิบัตร เนื่องจากอัตราส่วนผู้ได้รับยาต่อผู้ป่วยทั้งหมดต่างกันมาก ก็ไม่มั่นใจว่าหากลดราคายามาตามมาตรการซีแอล ผู้ป่วยทั้งหมดจะได้รับยาหรือไม่ หนทางที่ถูกต้องจึงน่าจะเป็นการที่กระทรวงฯกับตัวแทนบริษัทยาไว้วางใจซึ่งกันและกัน ซึ่งจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีการนั่งโต๊ะพูดคุยเจรจากันโดยไม่มีวาระที่ต่างฝ่ายต่างมุ่งเอาให้ได้ และไม่มุ่งเอาชนะกัน แต่มาร่วมกันแก้ปัญหาว่าทำอย่างไรจึงจะเกิดประโยชน์แก่ผู้ป่วยที่ต้องได้รับยาให้ได้มากที่สุด
อีกประการหนึ่ง การบังคับสิทธิโดยรัฐควรจะเป็นมาตรการที่ประกาศเป็นการชั่วคราว เช่นมีภัยพิบัติเกิดขึ้น มีคนจำนวนมากต้องได้รับยาอย่างรีบด่วน ซึ่งเมื่อภัยพิบัตินั้นผ่านไป ก็กลับมาสู่สถานะเดิม แต่สถานการณ์ผู้ป่วยเอดส์หรือโรคหัวใจในประเทศไทย ดูไม่น่าจะเป็นภัยพิบัติแบบนี้ เพราะเป็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นต่อเนื่องยาวนาน ดังนั้น ฝ่ายเจ้าของสิทธิบัตรจึงไม่มั่นใจว่า การประกาศซีแอลของกระทรวงฯ จะเป็นมาตรการเพื่อคุ้มครองชั่วคราว หรือจะกลายเป็นมาตรการถาวรไป หรืออาจจะกลายเป็นมาตรการที่ใช้เป็นประจำ กระทรวงสาธารณสุขจำเป็นที่จะต้องชี้แจงประเด็นนี้ได้กระจ่าง
นอกจากนี้ การประกาศซีแอลยังเป็นการส่งสัญญาณออกไปว่า ประเทศไทยไม่ให้ความสำคัญแก่ทรัพย์สินทางปัญญาเท่าที่ควร การเสนอเช่นนี้ไม่ใช่เป็นการปกป้องผลประโยชน์ของประเทศใหญ่ๆอย่างสหรัฐหรือยุโรป แต่เป็นการปกป้องผลประโยชน์ของคนไทยของเราเอง ซึ่งมีบริษัทไทยเป็นจำนวนมากที่ต้องอาศัยการบังคับใช้กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาที่มีประสิทธิภาพ มิฉะนั้นแล้วก็ไม่อาจทำธุรกิจได้เต็มที่ เรานึกถึงค่ายเพลงอย่างเช่นแกรมมี่ อาร์เอส หรือบริษัทซอฟท์แวร์ของประเทศ ที่จะต้องสูญเสียผลประโยชน์ไป จากการที่ซีดีเพลงหรือซอฟท์แวร์ของตนถูกคัดลอกอย่างแพร่หลาย หรือบริษัทที่มีนวัตกรรมใหม่ๆ ที่จำเป็นต้องได้รับการคุ้มครองดูแล ซึ่งผลประโยชน์ทางธุรกิจเหล่านี้ก็มิใช่อะไรอื่น นอกจากส่วนสำคัญของการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทยเราเอง เราเชื่อว่า การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาที่มีประสิทธิภาพจะนำไปสู่ความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจของเราเอง ประเด็นก็คือว่า เราควรปกป้องทรัพย์สินทางปัญญาของคนไทยเราเองหรือไม่ หากคำตอบคือใช่ ก็ปรากฏว่าการประกาศใช้ซีแอลนี้ ต้องชี้แจงให้ชัดเจนว่า ไม่ได้ส่งสัญญาณไปในทางที่แสดงว่าไม่เคารพต่อหลักการของการเคารพทรัพย์สินทางปัญญา
อย่างไรก็ตาม เพื่อให้การทำความเข้าใจเพื่อหาทางออกและแก้ปัญหาเกิดขึ้นได้จริง ทางฝ่ายบริษัทยาและตัวแทนก็จะต้องทำสิ่งที่เป็นรูปธรรมในฝ่ายของตนด้วย สิ่งที่ทำได้ในขณะนี้ก็คือ ลดราคายาสิทธิบัตรให้เท่ากับราคาที่ประกาศในคำประกาศซีแอล เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะเป็นการแสดงความจริงใจของบริษัทยาในการแก้ปัญหาของผู้ป่วย บริษัทยาต้องคำนึงว่า การทำธุรกิจให้ได้ยั่งยืนนั้นจำเป็นที่จะต้องได้รับความไว้วางใจ ไม่เฉพาะแต่ในประเทศของตนเท่านั้น แต่เนื่องจากปัจจุบันธุรกิจต่างก็เดินข้ามชาติ ก็จะต้องได้รับความไว้วางใจจากนานาประเทศด้วย การได้รับความไว้วางใจเช่นนี้ได้ ก็จะต้องมาจากการที่บริษัทยาแสดงให้เห็นว่า มุ่งที่จะช่วยเหลือคนไข้หรือผู้ป่วย ให้ได้รับบริการที่ดีที่สุดและยาที่ดีที่สุด ในราคาที่เป็นธรรมต่อทุกฝ่าย วิถีทางที่บริษัทยานานาชาติจะหลุดจากข้อกล่าวหาว่า “หน้าเลือด” หรือ “ไม่เห็นแก่มนุษยธรรม” ก็คือทำงานร่วมกับกระทรวงสาธารณสุขของไทยอย่างใกล้ชิด เป็นเพื่อนร่วมงาน หรือ partner ซึ่งกันและกัน ไว้วางใจกันและกัน และเมื่อสถานการณ์ซีแอลปัจจุบันนี้ผ่านไป ก็จะสามารถเจรจากับกระทรวงฯหรือหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง เพื่อจัดทำ voluntary licensing ต่อไปในอนาคตได้ ในการทำ voluntary licensing นั้น จุดสำคัญอยู่ที่คำว่า voluntary ซึ่งแปลว่า “เป็นไปตามความสมัครใจ” นั่นคือบริษัทยาจะต้อง “สมัครใจ” ที่จะมองเห็นผลประโยชน์ของผู้ป่วยว่าสำคัญไม่แพ้ผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นของตนเอง และร่วมมือกับกระทรวงฯในการหาวิธีที่เหมาะสมที่สุด และเป็นวิธีที่ทุกฝ่ายยอมรับกันได้มากที่สุด เพื่อแก้ปัญหาสุขภาพ ซึ่งผลกระทบนี้จะไม่ได้เกิดแก่เฉพาะคนไทยเท่านั้น แต่ยังจะเกิดประโยชน์มหาศาลแก่ผู้คนทั้งโลกอีกด้วย

From Bangkokpost.com

http://www.bangkokpost.com/Perspective/13May2007_pers02.php

Clipping the Net

DON SAMBANDARAKSA’ s report on a recent roundtable discussion on Internet censorship in Thailand shines a light on an issue clouded by confusion and secrecy

The YouTube website.

‘The question of censorship is simple. Do we reduce the freedom of the Internet to conform to Thai society today, or do we increase freedom in our society to match the Internet? In my opinion, that decision was already made in article 78 of the 1997 constitution (on universal access to ICT). However, when the ICT Ministry was set up, their staff forgot to read the constitution.”

These were the words of Dr Rom Hiranpruk, assistant president of the National Science and Technology Development Agency speaking at the recent YouFest YouMove roundtable on Internet censorship. The event was hosted by members of the Blognone.com website at Internet Thailand to debate the issue of the controversial censoring of YouTube by the ICT Ministry (MICT).

Dr Rom warned that the current trend on silencing dissenting views means that Thailand is in danger of falling into a dictatorship by majority. “This is not democracy. In a democracy, minority views and freedoms are respected. Today we are getting closer to the Ministry of Truth in (George Orwell’s) Nineteen-Eighty-Four,” he said.

Rom reminded people that while most of the censorship was being done in the name of cultural purity, the Thai word for culture, wattanatham, is made up of two words – wattana meaning evolution and tham meaning truth or justice. Culture evolves and changed. He pointed out that before the reign of King Rama 6, it was culturally acceptable for people to go around almost naked,whereas today, someone dressed that way would hardly be considered “cultured”.

Thanapol Eawsakul, editor of the banned political quarterly Fah Diew Kan (Same Sky), explained how banning books and websites was not about banning bits and ink, but about snubbing ideas that run contrary to the government’s views.

What is dangerous is that today the state agrees on censorship. The state, according to Thanapol, is not just the MICT or the government, but includes citizens and mainstream media, all in agreement that certain ideas should be banned and not discussed. He cited as examples the way academics cannot do research into the semi-mythical status of Yah Moh, founder of Korat (Nakhon Ratchasima), and that none of the mainstream media questions the 30-billion-baht military budget increase in the next annual budget.

“Field Marshal Sarit Thanarat had much more power than the current Council for National Security (CNS), and everyone agreed he was a dictator. However, he only banned two newspapers and two political books between 1957 to 1963. The rest of the banned material was pornographic. But what happened was that authors, publishers and people in general were censoring themselves. That is similar to Singapore today, where nobody dares to question anything,” he said.

Finally, he pointed out that there is a lot that can be done with sarcasm and the written word to express dissatisfaction with our level of freedom in society today without actually breaking any law.

CJ Hinke, a researcher at Thammasat University’s Faculty of Liberal Arts who runs the Freedom Against Censorship Thailand campaign, explained how he came to his absolutist stance against censorship when he found out that he could not read the book, the Devil’s Discus, by Rayne Kreuger, of which there are only two copies left in Thailand. One is at Thammasat, the other at the Siam Society. However, the latter copy was almost destroyed by the board of the Siam Society, before someone in the Palace intervened. Interestingly enough, a Thai translation of the book was only banned on 31 May 2006 under the orders of then Police Commissioner Kowit Wattana.

The recent banning of the YouTube website for one video which was considered offensive may be depriving Thailand of more than an entertainment venue.

“Recently, the BBC has partnered with YouTube and they will be putting 75,000 hours of archival footage – the entire history of the 20th century – on YouTube on a revenue share basis for the world to see. Everyone in the world, apart form Thailand, that is,” said Hinke.

He was also critical of the fact that the ICT Ministry is keeping the list of blocked sites a secret. While most of the time visitors to a banned site are confronted with the Cyber Inspector’s Green Eye logo, some sites, such as YouTube, simply spew out a network error.

“One of the hallmarks of the actions of the MICT is that they are acting illegally. There are no laws that allow the censorship of the Internet; they are doing it in secret. To my mind, secret government done illegally has all the hallmarks of dictatorship,” he said.

Self censorship

In 2005, Thammasat University’s Faculty of Political Science did a study on banned books in Thailand which revealed that between 1850 and 1999, 1,275 books were banned in Thailand by being announced as such in the Royal Gazette. Most were labelled as promoting communism.

The very first book that was banned was a book on Thai tax law by an Englishman called Doctor Bradley.

“The reason given was that if Thai people knew what the law was, it would create divisions in society. Well, of course it would. You can’t have the poor people knowing how much the rich people have,” Hinke said with a healthy dose of sarcasm.

He echoed sentiments that society was self-censoring itself when he said that two recent books, the Revolutionary King and the King Never Smiles have not been officially banned by announcement in the Royal Gazette even though everyone assumed they were.

However, despite the book not being banned, there are over 100 websites on the book ranging from discussion or ordering the book that are banned by the MICT.

“I love the King. I don’t think that what anyone says in a book or movie will change what we think about the King. So we have a bunch of civil servants whose salaries are paid out of our tax money who presume to speak for the King; who presume to say what is critical of His Majesty. That is the very definition of lese majeste; that these bureaucrats presume to speak for the King,” Hinke said.

Jitat Fakcharoenphol, from Kasetsart University’s Computer Engineering Faculty continued on the theme of the book, the King Never Smiles, which is now a point of intense debate on the Thai Wikipedia (th.wikipedia.com).

Two chapters, 1 and 15, were translated by someone and the translations were linked to in the Wikipedia entry. However, opponents argued that by linking to an unauthorised translation, Wikipedia would be infringing on copyright.

This is the first time that copyright law has been used to silence debate on the open encyclopaedia, Wikipedia.

Paiboon Amornpinyokiat, a lawyer at an international law firm, said that until recently, the government did not have any legal basis to censor the Internet. However, today the MICT uses a catch-all clause in the Council for Democratic Reform (now the CNS) decree in the aftermath of the 19 September 2006 coup that allows the ministry to handle the Internet and communication-related matters for the sake of national security.

“Today, the Financial Times, the Wall Street Journal – everyone – is attacking the government on the way they have blocked hi-thaksin.net, youtube.com and political discussion on pantip.com,” he said.

However, things may change with the new Computer Crime Law which last week was passed by the National Legislative Assembly (It still needs royal endorsement before it can be formally enacted into law). Article 17/1 gives power to the ICT Minister to handle matters on the Internet regarding the monarchy and national security. The minister will have to ask the court for an order approving a ban.

“Peace and social order is included under national security, and that also means pornography,” he said, worried if the law was too far-reaching.

At this point, someone in the audience pointed out that it was disturbing to see the Computer Crime Law being aggressively pushed by the Surayud government while its counterpart, the Data Privacy Law, the purpose of which is to protect our rights online, has disappeared off the radar.

It was also noted at the roundtable discussion that another worrying point is that under this law, if Internet Service Providers do not successfully block banned material, they will be under a lot of trouble.

Paiboon said that Thailand lacks a law allowing for fair use of copyrighted material, something that most other countries have. Rather than adopt this heavy-handed law, he suggested the government help support industry groups like the Thai Webmasters’ Association and their drive towards self-regulation.

Dome Charoenyost, Chief Technical Officer of 101 Global, the web hosting company that has among its clientele Ekkayuth Anchanbutr’s controversial ThaiInsider.info political website, lashed out at the farcical manner in which censorship is being conducted today.

“I got an email from someone at the MICT telling us to shut down the (ThaiInsider) website. They said they had tried to call me but could not get through, so I pulled the plug. Then Ekkayuth held his now famous press conference about the affair and the MICT denied ever ordering the site to be shut down. I said, ‘Here’s the proof,’ but by then the person who was my contact at MICT had disappeared and was not taking any phone calls,” he said.

Direct links coming

Dome said that, while he did get requests from the MICT to block a site, whether he did so or not was not an issue as it would be blocked anyway at the International Internet Gateway (IIG) run by CAT Telecom. However, that will soon change with more ISPs now able to link directly overseas.

“Pacific Internet Thailand links directly to their parent company Pacific Internet in Singapore. How are you going to block that?” he asked.

Following the Taiwan earthquake that left Thailand’s Internet crippled, True has used the situation to convince the National Telecommunications Commission (NTC) of the need for more direct links and was granted permission to link overland to Malaysia. TOT has also put in a new IIG that is not currently used.

With two gateways, the MICT cannot simply tell CAT Telecom to block websites. These requests for cooperation now actually mean something. Dome proceeded to show the room an email with such a request and a list of websites that he has to block.

The number of sites on this list took the audience aback, as it came in at 17,699 sites as of 24 April 2007.

“The problem for the ICT Ministry is that today, there are companies like China Telecom and VNSL from India coming to me to sell me bandwidth directly over True’s network at a price which is much cheaper than CAT. How can the government block these carriers?” he asked.

He said that even today, the easiest way to access an uncensored Internet is by renting a server overseas and set it up as a VPN (virtual private network) server.

“Today I can access YouTube. Can they block this? Can they block a VPN server? It’s not porn, and it has nothing to do with security, but I wouldn’t be surprised if they found a way to twist the interpretation of the law,” he said.

However, with nearly all foreign companies using VPN every day for network security reasons, it would be a stretch to ban VPN only for Thai nationals who are not employed by multinationals, and banning VPN would open up a network security nightmare.

Dome said that there is a body in the government that has to monitor web boards such as Pantip and Prachathai which is now developing a software robot that can scan these forums and sites for names like Sonthi and Saprang, and report the IP address of any person who posts a comment using them. If this is true, Thailand is on the verge of becoming a surveillance society.

“I’ve heard that they are going to hire a developer to do this within the next two weeks,” Dome claimed. One woman in the audience said that today she was ashamed of being Thai, as even Malaysians now say that they do not want to block the Internet like their neighbour.

Another middle-aged man pointed out that the ban on YouTube actually promoting a certain video. “My mother, who is old and doesn’t even know how to turn on a computer, was shown the clip and told me how evil those people were. Perhaps fewer people would have seen the clip if it was not censored,” he said.

Representatives from the MICT, Police and Ministry of Culture were invited to talk at the roundtable discussion, but all declined.

บทความเรื่อง Information Divide, Information Flow and Global Justice จะตีพิมพ์ในวารสาร International Review of Information Ethics

An Ethics of Increasing Human Lifespan

Soraj Hongladarom

Center for Ethics of Science and Technology

Chulalongkorn University

In a recent book, Aging, Death and Human Longevity (U of Calif. Press, 2003) Christine Overall argues for a position called ‘prolongevitism.’ Basically this is the idea that, all things considered to be equal, it would be preferable to prolong human life than let it end out of natural course. The idea opposed to prolongevitism, apologism, argues on the contrary that death is a natural part of life and should be accepted as such. In this talk I shall comment on some of the arguments that have been put forward either defending or attacking prolongevitism. The whole issue underlining the debate between prolongevitism and apologismm concerns what should be considered as ‘one’ human life in such a way that a continuation of bodily and mental functions in some form count as one’s own survival. Prolongevitists seem to assume that what is to be prolonged is one’s own body and one’s own mental continuum, but it is deeply questionable how such a continuum could be metaphysically justified. Without having to delve into deep metaphysical analyses like the Buddhists have done, common sense often has it that one’s childhood, for example, is so different (in bodily dimensions, in mental capacities, and so forth) that sometimes it merits talking about beng a different person even though there is bodily and mental continuation in the commonly accepted sense. Moreover, one also often talks about ‘becoming a different person’ or ‘becoming totally transformed’. The point is only that there seems to be a basis behind these kinds of talks. And it is also a scientific fact that no molecules in the human body remain the same after a period of time; in other words, after a period of time all molecules in the body change and are replaced. Hence it sometimes does make sense that in the commonly accepted sense (i.e., one goes from birth through childhood, adolescence, maturity, old age and ends with death) the idea of there being one self is rather untenable and is a metaphysical construction in any case. I shall argue that the sense of being one self here is a construction and has no basis in reality. This implies that Overall’s recommendations for social policy that favors increasing human lifespan and quality of life does not necessarily hinge on the idea that prolonging one’s self is a good thing.

This abstract is going to be presented at the upcoming 8th Asian Bioethics Conference.