Author: Soraj

I teach philosophy at the International Buddhist Studies College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University. I am also Research Fellow at the Center for Science, Technology, and Society, Chulalongkorn University.

Categories
Craig Smith

The IT Diaspora Factor and Democracy 2.0

by Craig Warren Smith

Absent from the enthusiastic press coverage of Egypt’s democratic revolution are two important trends that didn’t get mentioned: the IT Diaspora Factor and Democracy 2.0. Both notions are essential to strategies for closing the Digital Divide and for our agenda at Digital Divide Institute.

The best and brightest young techies from authoritarian nations like Egypt escape to America for a higher education; they stick around USA for a while to work for companies like Google. They often meet each other abroad, forming an “IT diaspora” of early adopters of new technologies from each country. But they are hardly revolutionaries in the Che Guevara mold. They are mostly just techies with a typical geeky disdain for politics, and a preference for open societies and open systems. Nonetheless, some eventually return home. When they do, they can have a disruptive effect that can change the world.

Consider Wsel Ghonim, a mild-mannered Egyptian, who was named Product and Marketing Manager for the Middle East for Google. After getting a finance degree from American University and spending some time at Mountain View CA Google headquarters, he returned to his home region (Dubai). His job was to promote the ArabNet conference and sell Google AdWords vouchers to small businesses in an effort to grow an incipient ecommerce economy, upon which Google’s profits demand. In Dubai, he was like so many others from many companies and countries who launched Arab-language websites. Their purpose was basic: to teach people how to search, chat and email.

Nothing particularly political about that, right?

Well, Ghonim got pissed after one of his Egyptian clients, Ali Khaled Said, published a web site that revealed photos documenting corruption by police. The police immediately hauled Khaled out of a Cairo internet café, beat and murdered him, while others in the internet café quietly snapped photos on their mobile phones.

Mr. Ghonim used those photos for a Facebook page he created called “We Are All Khaled Said.” That visual evidence undermined the official explanations for his death. The Facebook page immediately attracted some 500,000 members and, voila, the revolution had begun.

Mr. Ghonim’s story reminds me of an experience I had while lecturing at Google in 2003.. Looking out into the vast, multicolored young faces in my audience, it was obvious that they were just in the early phase of their careers. Chatting with some of them later, they explained they were just there to get the skills they need before they go back to their country – from Estonia to Mongolia — to bring the transformational impact of broadband (and Google) to the benefit of their people. Many of them admitted to feeling uneasy and even guilty at the luxury surrounding them at Google which seems more like a 5-star spa than a corporate headquarters.

This is an old story, as old as the digital economy. We first heard about it in the 90s from the young Irish who overcame decades of terrorism promulgated by their griping elders, to turn Ireland into a peaceful IT hub. In the next decade we heard from the “oversees Indians”, who left their posts at MIT, McKinsey & Co, Oracle and IBM to return to Banglore, and Hydrabad as whose 24/7 lifestyles, transformed and boosted the Indian domestic economy. Now we are seeing a different version of the same trend: A handful of brilliant “early adopters” from oppressed countries who use their skills to clear out the bad guys so that markets could be built. In the meantime, they go through a rite of passage. They grow up. They have stories to tell their grandparents, who mostly still live in rural villagers: Mr. Ghonim has bragging rights: “You see, grandpa, we Google-ites not just selfish yuppies. We are protectors of our homelands.” This is the sort of story that the mythologist Joseph Cambell, once called A Heroes Return.

This brings us back to the second trend, the democratizing effect of broadband, called Democracy 2.0. That revolution, postponed by George W. Bush, has just begun. Soon, many IT Egyptians will pour back to Cairo, establishing its digital economy.

Categories
meaningful broadband

Meaningful Broadband Ethics

The PowerPoint file of the talk on “Meaningful Broadband Ethics” given by Dr. Soraj Hongladarom at a meeting on Meaningful Broadband Policy at Faculty of Arts, Chulalongkorn University a few months ago can be downloaded now. Please click here.

Categories
Craig Smith

Preparing for the NBTC

Like a lotus born in the mud, the new Thai regulator NBTC may arise like a beautiful flower after the 3G auction mess. It could do what NTC lacked the mandate to achieve: a distinct Thai model of digital convergence that could trigger the equitable growth economy which can bring the nation back together.

Sure, it will take some months for this flower to bloom, perhaps a year.  But that year is needed, because it buys time for researchers to present the new NBTC regulators on Day One with a plan to interlink the full power of all media for the benefit of all Thais.  It could correct the mistakes of Malaysia, South Korea and Singapore which each has leaped into ubiquitous broadband without asking themselves broadband’s true purpose.

Here are three reasons why NBTC do this, when NTC could not:

The B word (broadcasting): By adding broadcasting to telecommunications, the new regulator has the mandate to influence content as well as infrastructure.  It could be the author of a comprehensive broadband ecosystem could integrate the full power of multimedia to fulfill explicit national goals.

The P word (policy): At last, the regulatory agency has the benefit of being guided by an inter-ministerial National Broadband Committee.  At last, the PM, the Foreign Minister and the ICT Ministry are all on the same page.   Let them go behind closed doors and emerge a coherent framework for how public and private operators can combine their separate strengths to make broadband affordable, usable and empowering for all Thais.

The S word (sufficiency economy): NBTC is not limited to the conventional functions of regulation, such as “creating a competitive environment” or “extending access.”  Hidden deep in the legal language is a surprising phrase:   NBTC must further the King’s ethical concept of “sufficiency economy.”  Other than tiny Bhutan, Thailand will be the only telecommunications regulator which is driven by such an ethical mandate.  Once it is clear to NBTC that the purpose of broadband is to “unlock human development,” all other decisions can flow from that mandate.

To turn these three factors in a vibrant plan of regulatory innovation, researchers must look beyond competing interests to provide answer to these six questions:

1) What are the benefits – and the harm – that broadband can bring to the nation?   Thailand needs its own answer to this question, not one borrowed from South Korea or the World Bank.

2) What in fact is the optimal role for 3G, Wimax, Fiber and Satellites?  How should they complement each other?

3) How should spectrum and “universal service” taxation policies be altered to force mobile supply chains to innovate produce “data services” that bring wealth and learning (not just entertainment) to Thais who earn less than 12,000 baht per month?

4) How should NBTC and the government pool their efforts, combining “sticks” (of regulation) with “carrots” (of government subsidy) so markets empower Thai youth rather than addict them.

The answers to these questions are not readily available through any survey of “international best practices.”   They must come from the best thinking of the best Thai researchers drawing upon the best data.   Furthermore, all the answers cannot be found among the engineering and computer science faculties of Thai universities.   Researchers in non-technological disciplines (economics, management, anthropology, communications, political science, even philosophy) must join in. Also, the whole spectrum of cabinet ministries, ranging from agriculture to tourism, must join, drawing the Ministry of Science and Technology as their aggregator.  Once they find their core research questions, these researchers can engage and challenge the thinking of the so-called Thought Leaders who are conceiving next-generation technologies in the big international labs of the West, Japan, China and India.   With the help of these researchers, NBTC would able to anticipate and absorb worldwide innovations which will double bandwidth’s power every year through the 21st century.

Can this research campaign happen?  Yes!

Luckily the National Research Council of Thailand (NRCT), chaired by the Prime Minister, which oversees the research needs of the nation, has stepped forward at this crucial time.   NRCT will join with Chulalongkorn’s Digital Divide Institute and a coalition of other universities on October 29 to announce a research coalition that aims to prepare the NBTC for the tasks ahead.  They will offer the vision that may not only shape the direction of the new regulatory body, but the future of Thailand itself.

Craig Warren Smith is Senior Advisor at University of Washington Human Interface Technology Laboratory,  and Chairman, Digital Divide Institute of Chulalongkorn University (DigitalDivide.org). Prof Smith may be contacted atcraigwarrensmith@hotmail.com

 

Categories
Parkpume

เราจะปรองดองกันได้อย่างไร?

แม้ว่าสงครามระหว่างฝ่าย “เสื้อแดง” กับฝ่าย “เสื้อเหลือง” จะจบลงชั่วคราวจากการใช้กำลังทหารเข้า “กระชับพื้นที่” ของรัฐบาล แต่ก็ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ว่าสงครามนี้ยังไม่ได้จบลงอย่างแท้จริง ความคับแค้นใจของฝ่ายเสื้อแดงและความเกลียดชังของฝ่ายเสื้อเหลืองที่สะสมมาตลอด 4 ปีที่ผ่านมายังคงเป็นเชื้อไฟที่ยินดีและพร้อมต่อการปะทุขึ้นอีกในอนาคตไม่ว่าคนที่เพียรจุดไฟนั้นขึ้นมาจะมีเจตนาที่แท้จริงอย่างไรก็ตาม นอกจากนั้น การปรองดองที่ถูกพูดถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะเริ่มต้นขึ้นได้ ในขณะที่ระดับของความเกลียดชังระหว่างผู้คนที่เพิ่มขึ้นมาโดยตลอดได้ทำให้ความแตกแยกนี้ “ร้าวลึก” ลงไปจนถึงรากฐานของสังคมอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ วลีที่พูดติดปากกันเมื่อไม่นานมานี้ว่า “จากนี้ไปสังคมไทยจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป” สะท้อนถึงแนวโน้มของอนาคตที่ผู้คนจำนวนมากมองเห็นได้เป็นอย่างดี

ร่องรอยของความสิ้นหวังที่แฝงอยู่ในวลีข้างต้น นอกจากจะมีที่มาจากการมองเห็นความเกลียดชังและความแตกแยกระหว่างผู้คนในสังคมเดียวกันแล้ว ความสิ้นหวังนี้ยังมาจากการมองไม่เห็นหนทางใดๆที่จะนำทั้งสองฝ่ายนี้มาสู่การปรองดอง หรืออย่างน้อยก็มาสู่การอยู่ร่วมกันแบบ “พอทนกันได้” อย่างที่นักวิชาการบางกลุ่มเสนอ เนื่องจากระยะห่างที่ถูกสร้างขึ้นระหว่างคนสองกลุ่มนี้ไกลเสียจนไม่มีใครจะสามารถทำหน้าที่เป็นสะพานให้ได้ และด้วยระยะห่างนี้เองที่ทำให้ความหมายของคำว่า “ปรองดอง” ในความเข้าใจของแต่ละฝ่ายต่างกันเสียจนไม่สามารถประณีประนอมได้อีกต่อไป

ในด้านหนึ่ง ฝ่ายเสื้อเหลืองปักใจเชื่อว่าเสื้อแดงเป็น “ผู้ก่อการร้าย” ที่จะ “ล้มสถาบัน” และจะ “ทำสงครามชนชั้น” เพื่อสถาปนา “รัฐไทยใหม่” โดยมีทักษิณ ชินวัตรเป็นจอมบงการอยู่เบื้องหลัง ผู้ที่เข้าร่วมการชุมนุมคือผู้ที่สมรู้ร่วมคิดกับทักษิณ เป็นคนบ้านนอกที่ถูกจ้างมา หรือไม่ก็โง่เป็นวัวเป็นควายเพราะไม่รู้ว่า “ประชาธิปไตยที่แท้จริง” คืออะไร ในอีกด้านหนึ่ง ฝ่ายเสื้อแดงก็เห็นว่าเสื้อเหลืองอาศัยความเป็นอภิสิทธิ์ชนปล้นเอาชัยชนะทางการเมืองของฝ่ายเสื้อแดงไปอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยวิธีการนอกกติกาที่ไม่เป็น “ประชาธิปไตย” รวมทั้งกล่าวหาทักษิณ ชินวัตรซึ่งเป็น “แรงบันดาลใจในการต่อสู้” ของพวกเขาด้วยข้อหาที่เกินกว่าความเป็นจริง

ด้วยทัศนคติที่มีต่อกันเช่นนี้ ความหมายของการปรองดองในความเข้าใจของฝ่ายเสื้อเหลืองจึงเท่ากับการ “สำนึกผิด” ของฝ่ายเสื้อแดง ซึ่งก็คือคือการเดินทางกลับมารับโทษตามกฎหมายของทักษิณ ชินวัตรและการยุติบทบาททางการเมืองของกลุ่มบ้านเลขที่ 111 และพวกพ้อง รวมทั้งการกลับตัวกลับใจของฝ่ายเสื้อแดงมายอมรับวิถีทาง “ประชาธิปไตย” ของฝ่ายเสื้อเหลือง หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ “การปรองดอง” ของฝ่ายเสื้อเหลืองก็คือการย้อนกลับไปสู่สภาวะทางเศรษฐกิจการเมือง ก่อน ที่รัฐบาลไทยรักไทยจะเข้าบริหารราชการแผ่นดิน ในขณะที่ความหมายของ “การปรองดอง” ของฝ่ายเสื้อแดงก็ไม่ได้มีลักษณะที่ต่างกัน ฝ่ายเสื้อแดงต้องการให้ฝ่ายเสื้อเหลือง “ยอมรับผิด” ในการกระทำของตนเองและคืนโครงสร้างและสภาวะทางเศรษฐกิจการเมือง หลัง จากที่รัฐบาลไทยรักไทยเข้าบริหารราชการแผ่นดินกลับคืนมาให้ฝ่ายเสื้อแดงด้วยการยุบสภาและการเลือกตั้ง ซึ่งเท่ากับเป็นการสร้างความเปลี่ยนแปลงที่สวนทางกับการเปลี่ยนแปลงที่ฝ่ายเสื้อเหลืองผลักดันให้เกิดขึ้นตั้งแต่กันยายน 2549 เป็นต้นมา

เมื่อข้อเรียกร้องที่สวนทางและต่างกันอย่างเป็นคนละขั้วเช่นนี้ถูกผลักดันโดยไม่เลือกวิธีการ ประกอบกับการปราศจากสติยั้งคิดและความอดทนอดกลั้นในการพยายามทำความเข้าใจถึงสาเหตุของการมีความคิดทางการเมืองที่ต่างไปจากตนเองของมวลชนของทั้งสองฝ่าย รวมทั้ง “วิชามาร” สารพัดรูปแบบที่ทั้งสองฝ่ายนำมาใช้เพื่อโค่นล้มฝ่ายตรงข้าม การต่อสู้ทางการเมืองระหว่างเสื้อเหลืองและเสื้อแดงจึงนำไปสู่ความสูญเสียของทั้งสองฝ่ายมาโดยตลอด และการสูญเสียในอดีตนี้ได้กลายเป็นต้นทุนของการต่อสู้ที่ผ่านมาที่จำกัดไม่ให้การ “ถอยคนละก้าว” ของทั้งสองฝ่ายเกิดขึ้นได้ในอนาคต หรืออีกนัยหนึ่งก็คือความขมขื่นและความเคียดแค้นจากการสูญเสียของมวลชนทั้งสองฝ่ายกลายเป็นเงื่อนไขสำคัญที่ทำให้การเคลื่อนไหวทางการเมืองเบนออกจากการเรียกร้องผลประโยชน์อย่างมีเหตุผลไปสู่การแก้แค้นและทำลายฝ่ายตรงข้ามโดยไม่เลือกวิธีการ และหากการต่อสู้ระหว่างเสื้อเหลืองและเสื้อแดงยังคงสะสม “ต้นทุนของการสูญเสีย” เช่นที่ผ่านมาต่อไป การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายจะรุนแรงและป่าเถื่อนขึ้นเรื่อยๆ มวลชนของแต่ละฝ่ายจะปฏิเสธการประณีประนอมและเป็นอิสระจากการควบคุมของแกนนำมากขึ้น และเมื่อสถานการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้น การใช้ความรุนแรงต่อฝ่ายตรงข้ามจะกระจายไปทั่วสังคมอย่างกว้างขวางและไร้รูปแบบจนการปรองดองเป็นสิ่งที่ไม่มีใครนึกถึงอีกต่อไป

ถ้าความเกลียดชังและความบ้าคลั่งที่จะเอาชนะฝ่ายตรงข้ามยังไม่ทำให้สายตาของฝ่ายเสื้อเหลืองและฝ่ายเสื้อแดงมืดบอดไป การสูญเสียอย่างใหญ่หลวงในเดือนเมษายนและพฤษภาคมที่ผ่านมาควรจะทำให้ทั้งสองฝ่ายสลดใจและมองเห็นหายนะที่รออยู่เบื้องหน้า และถ้าเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้น ทั้งสองฝ่ายควรทบทวนการกระทำของตนและถามตนเองว่า (1) “เสื้อแดง/เหลืองเป็นอย่างที่เราเคยเชื่อจริงหรือไม่ มีหลักฐานใดบ้างที่จะยืนยันว่าพวกเขาเหล่านั้นเป็นอย่างที่เราคิด และถ้าเขาเป็นอย่างที่เราเชื่อมาแต่ต้นจริง มันจะมีเหตุผลหรือสาเหตุอื่นๆนอกจากที่เรารู้หรือไม่” (2) “เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะกำจัดผู้ที่เห็นต่างจากเราให้หมดไป” และ (3) “เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะได้ทุกอย่างที่เราต้องการทั้งหมดในปัจจุบันโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้อะไรเลย” ถ้าทั้งฝ่ายเสื้อแดงและเสื้อเหลืองพยายามตอบคำถามข้อแรกอย่างจริงจังและอดทน รวมทั้งยอมรับว่าคำตอบของคำถามอีกสองข้อที่เหลือคือคำว่า “เป็นไปไม่ได้” ความเป็นไปได้ของการปรองดองที่แท้จริงก็ยังคงมีอยู่ สังคมไทยก็จะยังคงมีความหวังอยู่ และเมื่อเป็นเช่นนั้นเราก็อาจจะ “ฝันใฝ่ในฝันอันเหลือเชื่อ” ได้สักครั้ง

ภาคภูมิ วาณิชกะ
ศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

Categories
Parkpume

อยู่กับชนชั้นนำ

ความพยายามที่จะโค่นล้มผู้ปกครองที่กดขี่และความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงระบบการปกครองที่ไม่ยุติธรรมเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดมาในประวัติศาสตร์ของมนุษย์และจะยังคงดำเนินต่อไปในอนาคต ขบวนการทางการเมืองทั้งหลายล้วนแล้วแต่จินตนาการถึงอนาคตที่ดีกว่าที่ถูก “ทรราชย์” ขวางกั้นเอาไว้ ขบวนการทางการเมืองเหล่านี้คิดว่าตนเองมีแผนผังของสังคมในอุดมคติและวิธีการที่จะทำให้อุดมคตินั้นเป็นจริงอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว พวกเขาเชื่อว่าทันทีที่ตนเองเข้าครองอำนาจแทนที่ทรราชย์ ก้าวแรกที่มุ่งตรงไปสู่สังคมอุดมคติก็จะเริ่มขึ้น แต่ความเป็นจริงที่เกิดขึ้นกลับไม่เป็นเช่นนั้น การโค่นล้มทรราชย์ไม่ได้แสดงให้เห็นความเป็นเส้นตรงของประวัติศาสตร์ที่มุ่งตรงไปยังสังคมที่ปราศจากการกดขี่และสมบรูณ์พูนสุข ประวัติศาสตร์ทางการเมืองของมนุษย์กลับกลายเป็นวงจรอุบาทว์ที่หมุนสลับไปมาระหว่างการโค่นล้มทรราชย์คนเดิมกับการมีผู้ปกครองคนใหม่มาโดยตลอด

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?

มีคำตอบหลายแบบสำหรับคำถามนี้ แต่คำตอบหนึ่งที่ชัดเจน ปฏิเสธได้ยาก และสร้างความหดหู่ได้มากคือคำตอบที่มาจากนักวิชาการด้านชนชั้นนำ นักวิชาการเหล่านี้ศึกษาสังคมในหลายประเทศในทุกทวีปในโลกทั้งในอดีตและในปัจจุบัน พวกเขาสรุปว่าทุกสังคมจะมีคนจำนวนน้อยกลุ่มหนึ่งที่มีอำนาจจากการครอบครองทรัพยากรส่วนใหญ่ของสังคม คนกลุ่มนี้ปกครองและครอบงำมวลชนจำนวนมากที่ด้อยกว่าทั้งในทางเศรษฐกิจและการเมืองทั้งในทางตรงผ่านโครงสร้างทางการเมืองและในทางอ้อมผ่านระบบการศึกษาและการโฆษณาชวนเชื่อ คนจำนวนน้อยนี้เป็น “ชนชั้น” ที่ “นำ” พาสังคมไปในทิศทางที่พวกเขาต้องการ ทุกสังคมไม่ว่าจะอ้างว่ามีการปกครองในระบบใด ดีเลิศเพียงแค่ไหนต่างหนีไม่พ้นความจริงข้อนี้ นักวิชาการด้านชนชั้นนำยืนยันว่าการปกครองโดยคนส่วนน้อยเป็นกฎเกณฑ์ที่เป็นจริงตลอดกาลในทุกระดับของสังคมมนุษย์ไม่ว่าจะเป็นระดับโลก ระดับประเทศ หรือแม้แต่ในองค์กรขนาดเล็ก ในสายตาของนักวิชาการด้านชนชั้นนำ ความเป็นจริงข้อนี้เป็นความจริงในระดับเดียวกับสัจธรรม ชนชั้นนำเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของสังคมมนุษย์ เช่นเดียวกับที่มนุษย์ไม่สามารถหนีพ้นความตายไปได้ ความพยายามที่จะโค่นล้มชนชั้นนำที่เป็นทรราชย์เป็นความพยายามเดียวกันกับการสร้างทรราชย์คนใหม่ขึ้นมา ดังนั้น การโค่นล้มทรราชย์ในวันนี้จึงเท่ากับเป็นการกำหนดตัวทรราชย์คนต่อไปที่จะต้องถูกโค่นล้มในอนาคต แต่ในความเป็นจริง “สัจธรรม” ข้อนี้ถูกมองข้ามไปอย่างน่าเห็นใจ มวลชนไม่เคยสิ้นหวังหรือยับยั้งชั่งใจกับสัญญาใหม่ๆจากชนชั้นนำหน้าใหม่ๆที่เสนอตัวมาให้พวกเขาเลือก มวลชนพร้อมจะยอมรับใครก็ได้ที่ไม่ใช่ชนชั้นนำคนเดิมที่ทำให้พวกเขาผิดหวังมาก่อน พวกเขาเลือกทรราชย์ที่พวกเขาจะโค่นล้มด้วยมือของพวกเขาเอง

ในด้านความสัมพันธ์เชิงอำนาจ นักวิชาการด้านชนชั้นนำอธิบายว่าโครงสร้างของสังคมมีรูปร่างเป็นปิรามิดที่มีชนชั้นนำอยู่บนสุดและทำหน้าที่กำหนดทิศทางของนโยบายสาธารณะรวมทั้งหลักการพื้นฐานของกฎหมาย โดยมีกลุ่มข้าราชการที่อยู่รองลงมาทำหน้าที่เป็นมือเป็นเท้าคอยช่วยเหลือในรายละเอียดและนำนโยบายนั้นไปปฏิบัติ โดยมีกลุ่มผลประโยชน์ ขบวนการทางสังคม และสหภาพแรงงานคอยเฝ้าสังเกตและพยายามเข้าไปมีส่วนร่วมในการกำหนดเนื้อหาของนโยบายนั้น และมีมวลชนที่ถูกครอบงำทางความคิดหรือถูกทำให้เฉื่อยชาทางการเมืองอยู่ที่ชั้นล่างสุด ในโครงสร้างเช่นนี้ สิ่งที่เรียกว่า “การต่อสู้ทางการเมือง” เป็นเพียงการกระด้างกระเดื่องเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นในระดับกลางของปิรามิดแห่งอำนาจซึ่งไม่มีอิทธิพลใดๆต่อการตัดสินใจในระดับพื้นฐานของกฎหมายหรือในทิศทางของนโยบายซึ่งเกิดขึ้นในส่วนบนสุด ความสำเร็จที่กลุ่มผลประโยชน์ใดๆอ้างว่าเป็น “ชัยชนะ” ของการต่อสู้ทางการเมืองของตนจึงเป็นชัยชนะของรายละเอียดปลีกย่อยที่กำกับโดยกลุ่มข้าราชการไม่ใช่ชัยชนะในหลักการที่อยู่ในมือของชนชั้นนำ

ด้วยคำตอบที่ยากจะยอมรับได้เช่นนี้ ปัญหาสำคัญทางการเมืองหลายประการได้รับการอธิบายอย่างชัดเจนและหมดจด แต่สัจธรรมทางการเมืองเช่นนี้ก็สร้างความหดหู่ใจ ความสิ้นหวัง และความหมดอาลัยตายอยากทางการเมืองให้กับให้กับผู้ที่ยอมรับมันเช่นกัน เพราะสิ่งที่แนวคิดนี้เสนอสวนทางกับความหวังของมวลชนจำนวนมากที่หวังว่าจะมี “พรุ่งนี้ที่ดีกว่า” หลักการสำคัญเช่น การถ่วงดุลและตรวจสอบ ระบบหนึ่งคนหนึ่งเสียง ความรับผิดชอบของนักการเมือง และการมีส่วนรวมของประชาชน หรืออีกนัยหนึ่งก็คือความสามารถในการกำหนดชะตาชีวิตของปัจเจกชนซึ่งเป็นแก่นแท้ของระบบประชาธิปไตยกลายเป็นเพียงความฝันของคนที่ไม่ยอมตื่นภายใต้แนวคิดชนชั้นนำ คุณค่าแบบประชาธิปไตยเป็นเพียงแค่ความหวังลมๆแล้งๆที่มีไว้ปลอบใจมวลชนให้ทนอยู่ไปได้วันๆหนึ่งเท่านั้น

มีหนทางแก้ไขหรือทางออกใดหรือไม่?

ในความเห็นของนักวิชาการด้านชนชั้นนำ ไม่มีทางออกหรือหนทางแก้ไขใดๆสำหรับโครงสร้างทางการเมืองแบบชนชั้นนำ-มวลชน เพราะสิ่งนี้ไม่ใช่รูปแบบหรือการจัดการทางการเมืองที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ แต่เป็นความเป็นจริงตามธรรมชาติ ถ้าความเป็น “มรรตัยชน” หรือการเป็นผู้ที่เกิดมาแล้วต้องตายของมนุษย์ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ ความสัมพันธ์แบบชนชั้นนำ-มวลของสังคมก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ในลักษณะเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าแนวคิดชนชั้นนำจะยืนยันว่าการปกครองโดยชนชั้นนำจำนวนน้อยเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้และเป็นเรื่องตลกที่ไร้ประโยชน์ถ้าจะเปลี่ยนทรราชย์คนเก่าด้วยทรราชย์คนใหม่ แต่ไม่มีนักวิชาการด้านชนชั้นนำคนไหนยืนยันว่าความสัมพันธ์ระหว่างชนชั้นนำกับมวลชนจะต้องอยู่ในรูปของทรราชย์กับประชาชนที่ถูกกดขี่เท่านั้น มีความสัมพันธ์อื่นหลายรูปแบบที่เป็นไปได้ และความเป็นไปได้นี้เกิดขึ้นจากบริบทที่เปลี่ยนไป เทคโนโลยีสารสนเทศและพัฒนาการของระบบประชาธิปไตยที่ทำให้คุณค่าและวิธีการแบบประชาธิปไตยกลายเป็น “ศีลธรรมสากลทางการเมือง” เป็นเครื่องมือและหนทางที่มีความหวังมากที่สุดทางหนึ่งสำหรับมวลชนที่มีการรวมตัวกันเป็นองค์กร มีความรู้ และมีการจัดการที่ดี มวลชนเช่นนี้จะสามารถ่วงดุลย์หรือแม้แต่ควบคุมชนชั้นนำของตนได้ บางทีภูมิปัญญาที่สำคัญที่สุดที่แนวคิดชนชั้นนำมอบให้แก่สังคมอาจไม่ใช่ความหดหู่หรือความสิ้นหวัง แต่เป็นความรู้สำคัญที่ว่า ในทุกสังคมมวลชนและชนชั้นนำเป็นภาพสะท้อนของกันและกัน มวลชนที่เฉื่อยชาและงมงายก็จะถูกปกครองด้วยชนชั้นนำที่เอารัดอาเปรียบ มวลชนที่ตื่นตัวทางการเมืองและมีความรู้ก็จะอยู่ร่วมกับชนชั้นนำได้โดยปลอดภัย

ภาคภูมิ วาณิชกะ
ศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

Categories
meaningful broadband

Article on Meaningful Broadband

‘Meaningful’ broadband policy sought
By Asina Pornwasin
The Nation

The National Telecommunications Commission (NTC) and the Digital Divide Institute of Chulalongkorn University’s Faculty of Arts have jointly proposed guidelines for the creation of a broadband policy which they say should have a meaningful impact on Thai society.

The proposal is a result of two years’ work by the university’s Meaningful Broadband Working Group to develop a framework, or research agenda, from which a broadband roadmap can be developed. It has proposed the creation of innovations in five domains and integrating them into a coherent model.

NTC chairman Prasit Prapinmongkolkarn said broadband policy was an outcome of integrating governmental policy with industry policy, a regulatory framework and public-private partnerships in rolling out meaningful applications and services for broadband.

“After years of postponement, Thai policy-makers are now rapidly formulating plans for bringing broadband to all Thais. Mobile broadband is a strategically important solution, in addition to implementing broadband access in the form of fixed optical fibre to the home. Now, 3G is finally on its way [with a licence auction later this month]. The challenge is to leverage the licensing of broadband to make sure all Thais benefit from it,” Prasit said.

To make national broadband policy effective, innovative elements are required from five “domains”, labelled governmental, technology, management, ethics and financial, Prasit said. Then, these innovative elements must be integrated into a coherent model.

He said the governmental innovation should find the right link between the regulatory policies of the NTC and the public policies of the Cabinet. The government must also consider how to use instruments such as tax abatement, public-private partnerships, public-private actions and state-owned enterprises to lessen risks and increase rewards for companies that introduce useful broadband services.

In the technology domain, the government should find technologies, including software, devices and last-mile solutions, to activate broadband demands in Thailand.

“The government should encourage academic talent to develop software and solutions to make broadband services usable and affordable for all Thai people,” he said.

However, collaboration between the government and academics is not enough. The government should invite private-sector organisations to bring broadband access to the masses, especially upcountry. To effectively execute these things, a management model is required, and private-sector companies are expert in these matters, he said.

The Meaningful Broadband Working Group has also suggested that the government should be concerned about the downside of broadband.

Prasit said Chulalongkorn University’s Centre of Ethics in Science and Technology was currently formulating a research tool called a “meaningful technologies index”. It is an attempt to measure the difference between “good” and “bad” impacts of broadband.

“The government should not only focus on the social and economic benefits of broadband, but also the harm that broadband technologies bring, such as the risk of online-game addiction. This is one problem that could result if broadband deployment is not meaningful,” he said.

Finally, the government should initiate studies to determine the best financial model for making broadband access meaningful for all stakeholders.

http://www.nationmultimedia.com/home/2010/09/07/technology/-Meaningful-broadband-policy-sought-30137441.html

Categories
meaningful broadband

ประกาศความร่วมมือทางวิชาการ “บรอดแบนด์ที่มีความหมาย”

“MEANINGFUL” ACADEMIC COALITION ANNOUNCED AT CHULALONGKORN EVENT

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: เมื่อวันที่ 30 สิงหาคมที่ผ่านมา ได้มีการประกาศจัดตั้งเครือข่ายความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยต่างๆในประเทศ เพื่อศึกษาวิจัยเกี่ยวกับแนวนโยบายด้านต่างๆเกี่ยวกับการใช้ประโยชน์จากระบบ 3g ที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า เป้าหมายหลักของเครือข่ายนี้ได้แก่การสร้างอุปสงค์ที่ “มีความหมาย” ต่อผลิตภัณฑ์บรอดแบนด์หรืออินเทอร์เน็ตไร้สายความเร็วสูง เพื่อให้คนไทยกว่า 45 ล้านคนที่ยังไม่ได้เข้าสู่การใช้งานอินเทอร์เน็ตอย่างจริงจัง ได้มีโอกาสได้ประโยชน์สูงสุดจากอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงนี้

การประชุมประกอบด้วยคณาจารย์จากสาขาวิชาและมหาวิทยาลัยต่างๆ เพื่อร่วมกันกำหนดวาระการวิจัยภายใต้กรอบของ “บรอดแบนด์ที่มีความหมาย” และจัดตั้ง “สถาบันช่องว่างดิจิตัล” ภายใต้ศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ดร. เครก สมิธ ผู้ก่อตั้งสถาบันนี้กล่าวว่า “มหาวิทยาลัยไทยจะทำงานร่วมกับนักวิชาการจากภูมิภาคอื่นของเอเซีย รวมทั้งในสหรัฐอเมริกาและยุโรป เพื่อจัดทำแบบจำลองของบรอดแบนด์ที่มีความหมาย ซึ่งจะเข้ากันได้กับความต้องการและระบบคุณค่าของประเทศไทย”

ดร. เครกกล่าวอีกว่า “แบบจำลองของสถาบันช่องว่างดิจิตัลจะไม่มองไปที่เกาหลีใต้หรือสิงคโปร์เป็นตัวอย่างในอันที่จะตอบปัญหาเกี่ยวกับว่า บรอดแบนด์จะให้ประโยชน์แก่ชาวไทยได้อย่างไร แต่จะมองไปที่กรอบแนวคิดเชิงจริยธรรมที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของวัฒนธรรมไทย”

แบบจำลองนี้พัฒนาต่อมาจากงานของคณะทำงาน “บรอดแบนด์ที่มีความหมาย” ซึ่งตั้งอยู่ที่ศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งได้ศึกษาเกี่ยวกับการปรับแนวคิดปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมาใช้ในการคิดค้นนโยบายเทคโนโลยีสารสนเทศ

ศ. ดร. ประสิทธิ์ ประพิณมงคลการ ประธานคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ ได้กรุณาให้เกียรติกล่าวปาฐกถานำในการประชุม ท่านได้กล่าวว่า “การออกใบอนุญาตเป็นเพียงก้าวแรกสู่การมีความหมายของบรอดแบนด์ ตอนนี้งานที่แท้จริงได้เริ่มขึ้นแล้ว”

ศ. ดร. ประสิทธิ์กล่าวต่ออีกว่า กทช. ได้กำหนดมาตรการหลายประการในการออกใบอนุญาต 3.9G ซึ่งมาจากรายงานและข้อเสนอแนะของโครงการบรอดแบนด์ที่มีความหมายในระยะเวลาที่ผ่านมา ซึ่งมีจุดมุ่งหมายในการลดช่องว่างดิจิตัล ตัวอย่างเช่น เสาสถานี 3.9G ต้องเข้าถึงอย่างน้อยร้อยละ 80 ของประชากรไทยในเวลาสองปี และโรงเรียนทุกแห่งและทุกๆตำบลในประเทศต้องอยู่ในรัศมีโครงข่ายสัญญาณ

ศ. ดร. ประสิทธิ์ยังกล่าวอีกว่า “ตอนนี้นักวิชาการและภาคธุรกิจต้องร่วมมือกันทำงานเพื่อออกแบบโปรแกรมการใช้งาน ที่จะใช้ประโยชน์สูงสุดจากเสาสถานีเหล่านี้ เพื่อให้คนส่วนใหญ่ที่มีรายได้น้อยของประเทศ ได้มีโอกาสใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยี เพื่อลดช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจน”

ที่ประชุมเมื่อวันที่ 30 ได้กำหนดหัวข้อหลักของการวิจัยไว้ห้าหัวข้อ ดังต่อไปนี้

เศรษฐกิจและการคลัง: ดร. กิตติ ลิ่มสกุลจากคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จะเป็นหัวหน้าโครงการพัฒนาแบบจำลองทางการคลังสำหรับบรอดแบนด์ที่มีความหมาย โดยใช้เทคนิควิธีการทางเศรษฐศาสตร์และคณิตศาสตร์

การบริหารจัดการ: ส่วนนี้จะอยู่ในความรับผิดชอบของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ซึ่งจะวิจัยและพัฒนานวัตกรรมที่จะก่อให้เกิดการร่วมมือกันในทางกลยุทธ เพื่อให้ 3.9G สามารถขยายการเติบโตทางเศรษฐกิจ สร้างงานใหม่ๆในชนบทและสร้างการเป็นผู้ประกอบการ

นโยบายสาธารณะและการกำกับดูแล: ส่วนนี้จะเป็นความรับผิดชอบของคุณอัครพล … ซึ่งจะศึกษานวัตกรรมทางด้านการกำกับดูแล ควบคู่ไปกับการร่วมมือกันระหว่างภาครัฐกับภาคเอกชน ซึ่งจะก่อให้เกิดแรงจูงใจที่จะพัฒนาโปรแกรมประยุกต์ที่ “มีความหมาย”

นวัตกรรมทางเทคโนโลยี: สถาบันเทคโนโลยีสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จะรับผิดชอบการพัฒนาเทคโนโลยีใหม่ๆ และกำหนดหัวข้อการวิจัยเกี่ยวกับการให้บริการข้อมูลดิจิตัล รวมทั้งนวัตกรรมทางเทคโนโลยีอื่นๆที่จะสร้างอุปสงค์ให้แก่คนจำนวน “สองพันล้านคนต่อไป” ซึ่งยังมีรายได้น้อย และจะทดสอบนวัตกรรมเหล่านี้ในภาคชนบทของประเทศไทย

นวัตกรรมทางจริยธรรม: รศ. ดร. โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์และ ดร. เครก สมิธจากศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จะศึกษาแนวทางการกำหนดแนวนโยบายและหัวข้อวิจัยเกี่ยวกับการพัฒนาดรรชนีชี้วัด “การมีความหมาย” ซึ่งจะช่วยให้หน่วยงานกำกับดูแล ตลอดจนผู้ปกครองและผู้ออกแบบเทคโนโลยี สามารถแบ่งแยกระหว่างเทคโนโลยีที่ “มีความหมาย” กับ “ไม่มีความหมาย” ออกจากกันได้

ดร. เครกกล่าวว่า “การมีความหมาย หมายถึงการที่เทคโนโลยีเหมาะสมแก่บริบท” “ทั้งนี้หมายความว่าเราต้องระดมสมองที่ดีที่สุดในด้านต่างๆจากมานุษยวิทยาจนถึงประสาทสรีรวิทยามาเพื่อช่วยกันหาคำตอบ ข้อเสนอแนะทางวิชาการนี้จะช่วยให้เราสามารถพัฒนาเกณฑ์ที่เป็นรูปธรรม ที่จะจัดอันดับเทคโนโลยีรุ่นต่อๆไปบนพื้นฐานของการมีความหมายหรือการไม่มีความหมายหรือแม้กระทั่งที่เป็นอันตราย

นอกจากนี้ คุณโก๊ะเสี่ยวหงจาก Cisco System ประเทศสิงคโปร์ยังได้ประกาศการประชุมออนไลน์ระหว่างผู้สนใจจากประเทศและทวีปต่างๆ ซึ่งจะช่วยเชื่อมโยงนักวิจัยและนักวิชาการจากประเทศไทยให้ได้ทำงานร่วมมือกันใกล้ชิดกับนักวิชาการชั้นนำจากทั่วทุกมุมโลก

ท่านที่สนใจข้อมูลเพิ่มเติม โปรดติดต่อ รศ. ดร. โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์ ผู้อำนวยการศูนย์จริยธรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่ s.hongladarom@gmail.com

Categories
meaningful broadband

After Licensing, What?

A Keynote Speech by Prof. Prasit Prapinmongkolkarn,

Chairperson, National Telecommunication Commission of Thailand

at the meeting on Meaningful Broadband Research Agenda

Room 707, Boromratchakumari Building, Faculty of Arts, Chulalongkorn University

***

Licensing is only the first step towards meaningfulness.  Now the real work begins.

For many of you gathered here by Chulalongkorn’s Digital Divide Institute from academic, government and the private sector. the challenge is to leverage the new 3.9G technology so that it brings optimal benefit to Thais, particularly to low-income Thais that have not known the benefits of the internet in the past.   We know from the reports of the Meaningful Broadband Working Group that broadband can be used for good or bad. So our leaders must act swifty to assure that impacts are positive.

In my speech today I will touch upon various tupes of innovationsthat will allow a meaningful model to broadband policy to emerge in Thailand.  These can then contribute to an agenda for Digital Divide Institute as it formulates a model for meaningful broadband to offer to the National Broadband Commission for its consideration.

As this audience knows well, the roadblocks are finally being cleared for 3G licensing.  You probably already know that a number of provisions have been included in licensing provisions to encourage and even mandate licensees to “close the Digital Divide”  by requiring them to accelerate the build out of cell towers to bring 80% of the entire Thai population within the short time span of just two years after licensing.  Furthermore,  univeral services innovations are being introduced that will encourage all 45,000 schools to benefit from broadband, and the Tambon administrations will also get a boost in egovernment as well.   As we move ahead to Wimax and other licensing and USO innovations,  we can imagine new and more meaningful forms of access being introduced by NTC.

How Regulation and Public-Policy Reforms Can Complement Each Other

But regulation can only go so far to bring the full benefits of broadband to the nation, particularly the low income majority.  As the various reports of Meaningful Broadband have indicated,  the public-sector challenge to align regulatory innovations with innovative taxation arrangements, public-private partnerships,  actions by state-owned enterprises, and even outright subsidies from government.  In this way,  “carrots”  (incentives) can be combined with “sticks”  (manadated regulation) .  In combination the incentives and restrictions can encourage commercial forces to produce broadband-enabled products and services that bring the full benefit of the broadband to the nation while.   We believe that in the long run,  the ICT can generate a much higher level of investment and profit if they focus their long-term efforts on serving the poor.

It is good that the Thai regulatory agency,  NTC is free from political pressure and government influence.  But we are not free from joining with government in complementary efforts to serve the national interest.   We are very encouraged by the leadership taken by the ICT Ministry and the Ministry of Finance and Prime Minister himself to bring the full power of the Cabinet to bear in the New National Broadband Commission, which is represented here today.  We hope that today’s gathering can contribute to its important mission.

But even combining the full power of all parts of government is not enough to achieve Meaningful Broadband.   Academia, the private sector and even the media must contribute their ideas and know-how. The model of Meaningful Broadband looks beyond public-policy and regulatory innovation to four other kinds of innovation which must be combined and integrated into the work of Digital Divide Institute as is formulates a broadband model for the nation.

We need to carefully consider four other types of innovation:

1) Technology Design is Key

So far, designers of  next-generation software, devices and Last Mile solutions have not provided the answer to how to build demand for broadband among the “middle of the pyramid.”  That is the term that Prof Craig uses to describe the two billion users of 2G who do not yet have a good reason to upgrade to 3G.  At least 60% of the Thai population fall in this category.   In Thailand, the National Statistical Office asked Thai family members who learn less then 12,000 baht per month by they do not use the Internet.  The main reason was not that they could not afford go to to internet cafes.  The answer was “we have no reason to use the Internet.”  Thai technological researchers here today from several universities,  including those from NTC’s own TRDI network of research universities, should take up this challenge.   We must use formulate model data appliations which are “usable, affordable and empowering” to those who had no use  for internet till now. This is how Meaningful Broadband is defined,  according to Prof Craig.   Rather then try to compete with Singapore and Korea, for products and services that serve the saturated markets of the Top of the Pyramid, we could be a hub for “killer apps” that serve the new growth markets.

2) Management Innovation is Also Important.

Thailand can be a hub for innovation in serving the MOP with broadband. So far the big domestic and foreign-based companies that operate in the Bankok Metropolitan Area including those in the ICT sector, are focused on serving the same wealthy consumers in the same way as they do in other major cities worldwide.   Recent rise in SET and Thai GDP are based on their success largely in export markets.  But for the benefit of broadband to serve the nation,  new strategic alliances must be formed with Thai telecom operators that bring the dynamic force of the Thai economy upcountry.  Several vertical markets — from banking to health care could lower their operating costs and increase the meaningfulness of their services in new broadband-enabled alliances.  This is largely a challenge for the voluntary leadership of the private sector.  The SET, the Thai Chamber, the Thai Banking Association and specific market leaders skilled in IT can lead the way.   Our business schools in our best universities must provide management training to help our companies profit by uncovering pent-up human resources in our low income population.  We must move towards more sophisticated management models in which the same companies that succeed with affluent customers also learn to succeed with large numbers of low-income consumers and SMEs.

3) Ethical Innovation is also a big factor.

Both regulators and technology designer need a way to measure the meaningfulness of technologies — a big part of the Digital Divide Institute agenda that you will hear about today.  This event is organized by those who represent the ethical principles of His Majesty the King.  We must bring ethics into the twenty-first century by showing how ethical principles can guide the deployment of broadband ecosystems.  We must find how broadband can help each user find his or her own kind of happiness,  thereby keeping government censorship to a minimum.

4) Finance is the “end-game” of Meaningful Broadband

By adding together all other innovation — public policy and regulation,  technology design,  management, ethics — we finally get to the question of the role of government versus the role of the private sector.   We need to know what benefits can result from the freeing of market forces, and what benefits must be induced by governments who must protect the public’s interest.

The telecommunications industry for the past 100 years has represented a “social contract”  between the interests of business and government.  Now this contract must be redrawn in the broadband era.”   Of course we must look to best practices from other nations like South Korea and Malaysia who have connected most of their citizens to broadband.  But we can look to them for the formula that makes broadband Meaningful.  We must produce that formula here in Thailand ourselves — and then export it to the world.

We at NTC look forward to working with the National Broadband Commission and Digital Divide Institute to that end.

Categories
Craig Smith

Decision Time for Thailand’s Communication Future

Craig W. Smith

The decision to be made about how to license 3G in Thailand has huge consequences. Broadband has become the overall driver of social and economic change in Asia. Thailand’s pathway into broadband will help determine whether the economy will be competitive in the 21st century and whether its distinct culture can survive. This is the conclusion of the 127-page Chulalongkorn University report on “Meaningful Broadband” (see URL below). It has three implications for the 3G licensing process, as follows:

Let’s Do It: Any issues raised in this hearing should not hold back the immediate licensing. The NTC has overcome considerable hurdles to initiate licensing of 3.9G. Though Thailand is a latecomer to this 10-year-old technology, it has the latecomer’s advantage. All conditions are in place for Thai business and government to join into massive upgrading from 2G to 3G for 80% of the population. Moving ahead will support the government’s “national reconciliation” plan, showing that this economy is not rigged to the benefit of Bangkok elites.

Our report shows that the low-income population can increase their income by 22% by 2015 as a result of financial and educational services they receive through 3G-enabled devices. Yes, other modes of broadband eventually will be introduced. But none can match 3G to quickly benefit the mass population. Licensing of 3G opens the path for mobile data services for low-income mobile users. These apps need not be entertainment, but services that transmit wealth and learning to the low-income population. Such a campaign presents the cheapest, fastest and best opportunity for the government to reduce the gaps between rich and poor.

Cut the price: It is understandable that the government would want to generate maximum revenue from licensing. But the opening bid price of 10 billion baht is so high that it will cause market developers to focus on the same affluent Bangkok market as they have in the past. “Affordability” is the primary criterion for bringing the benefits of broadband to the nation. Yet the high price may have the unintended effect of causing local telecom operators to simply import apps designed for the global market. Thailand’s mass population would be excluded.

Our team recommends an opening price of 5 billion baht. That falls within the GSM Association’s benchmark and it fits our analysis of Thai demographics. It is low enough to bring 3G to 80% of the population by 2015, but high enough to provide the revenue needed for government to invest in R&D for meaningful broadband.

The 10-billion-baht price is based on two mistakes:

– The assumption that the national treasury will gain through imposing high licence fees on operators. In fact, the opposite outcome will occur. The overwhelming evidence from our 60-nation analysis is that, although the Thai government may gain as much at 60 billion baht in the short term from high-cost licensing, it will forego as much as 750 billion baht by 2015 in lost revenue and savings that would result a “broadband-stimulus” effect. The effect combines a virtuous circle of benefits to the government: a spike in consumption, new investments, cost savings through enhanced productivity of both business and government, and a 22% rise in the tax base.

– The well-intentioned argument of consumer advocates that the Thai public will be served by forcing the big telecom companies to pay high licence fees upfront. Wrong. International data show that low licence fees would drive operators to the 40% of Thais who live in rural villages, causing operators to innovate to serve the poor. The “carrot” of low licence fees should be combined with the “stick” of stiff taxation and more regulation. The government should not hesitate to send the message that, unless licensees use the gift of broadband to strengthen rural Thailand, they have no right to remain in business. However, if the companies show that they can help achieve a more equitable nation, they should be rewarded.

Licensing isn’t enough: We congratulate the NTC for including the provision that 80% of the entire population must be brought within range of 3G cell towers by 2015 – or licensees will face severe penalties. That is a brilliant move. But the NTC must go further to alter market forces so that rural 3G cell towers are fully used. It must assure that universities, government and the private sector are all incorporated into an R&D agenda that will generate demand for mobile services in the upcountry mass population.

The NTC can use innovative Universal Service Obligation (USO) and Wi-Max policies and public-private partnerships to reward and stimulate the private sector. As partners with Thai carriers, foreign multinationals such as Google and Facebook would innovate to serve the fundamental needs of Thais and strengthen Thai culture and Thailand could emerge as a global hub for such technologies.

The NTC, facing its sunset, is now stronger than ever, under the leadership of its chairman, Prof Prasit Prapinmongkolkarn and Dr Natee Sukolrat, who heads the 3G licensing process. It should use its strength to coax the Finance Ministry to integrate 3G deployment into its huge Stimulus II initiative.

The recent political crisis has created rare political will for a more equitable economy. At last, all sectors have the incentives to bring the benefits of the modern Thai economy to the poor. If it has to go out of business soon, the NTC could do so in a moment of glory.(The Chulalongkorn University report can be downloaded from: http://www.stc.arts.chula.ac.th/MBR2.0-broadband-Thailand-2015.pdf)

Prof Craig Warren Smith, a visiting professor and Director of the Digital Divide Institute at Chulalongkorn University, is the senior adviser of the Human Interface Technology Laboratory of the University of Washington and a former professor at Harvard University’s Kennedy School of Government. He has advised multinational corporations (Microsoft, Intel, IBM, Nokia), philanthropic institutions (Ford, Rockefeller and Kellogg Foundations), ministers of emerging markets (India, Indonesia, Thailand), and helped establish the United Nations ICT Task Force, for former UN secretary-general Kofi Anan. Email: craig.w@chula.ac.th


Categories
Uncategorized

Erwin Schadel on Nishitani

Erwin Schadel will also give a small informal talk on “Absolute Nothingness as Selfless Self” at Room 1028, Faculty of Arts Building (Boromratchakumari Bldg.) at 10 am. Everyone is invited.

Erwin Schadel is professor of philosophy at Bamberg University, Germany. He is interested in early modern Western philosophy, especially the thoughts of Liebniz and Comenius. He is also very interested in how music is related with the world and with metaphysics. One of his books is on “Music as a Symbol of the Trinity: An Introduction to the Metaphysics of Harmony” (Musik als Trinitätssymbol. Einführung in die harmonikale Metaphy­sik).

For more info please contact Parkpume at parkpume@gmail.com